September 12, 2016
August 27, 2016
HISTORY OF CAMBODIA
Archaeological evidence indicates that parts of the region now called Cambodia were inhabited from around 1000-2000 BCE by a Neolithicculture that may have migrated from South Eastern China to the Indochinese Peninsula. By the first century CE, the inhabitants had developed relatively stable, organized societies which had far surpassed the primitive stage in culture and technical skills. The most advanced groups lived along the coast and in the lower Mekong River valley and delta regions in houses constructed on stilts where they cultivated rice, fished and kept domesticated animals. Recent research has unlocked the discovery of artificial circular earthworksdating to Cambodia's Neolithic era.1 The Khmer people were one of the first inhabitants of South East Asia. They were also among the first in South East Asia to adopt religious ideas and political institutions from India and to establish centralized kingdoms surrounding large territories. The earliest known kingdom in the area, Funan, flourished from around the first to the sixth century AD. This was succeeded by Chenla, which controlled large parts of modern Cambodia, Vietnam, Laos, and Thailand.
Funan's Empire at it's greatest extent.
The Funanese Empire reached its greatest extent under the rule of Fan Shih-man in the early third century C.E., extending as far south as Malaysia and as far west as Burma. The Funanese established a strong system of mercantilism and commercial monopolies that would become a pattern for empires in the region. Fan Shih-man expanded the fleet and improved the Funanese bureaucracy, creating a quasi-feudal pattern that left local customs and identities largely intact, particularly in the empire's farther reaches.
Asia in 600AD, showing Chenla and its neighbors.
The Khmers, who are believed to be vassals of Funan had reached theMekong River from the northern Menam River via the Mun RiverValley. Chenla, their first independent state developed out of Funan, absorbing Funanese influence.
Ancient Chinese records mention two kings, Shrutavarman andShreshthavarman who ruled at the capital Shreshthapura located in modern day southern Laos. The immense influence on the identity of Cambodia to come was wrought by the Khmer Kingdom of Bhavapura, in the modern day Cambodian city of Kompong Thom. Its legacy was its most important sovereign, Ishanavarman who completely conquered the kingdom of Funan during 612-628. He chose his new capital at the Sambor Prei Kuk, naming it Ishanapura.
After the death of Jayavarman I in 681, turmoil came upon the kingdom and at the start of the 8th century, the kingdom broke up into many principalities. Pushkaraksha, the ruler of Shambhupuraannounced himself as king of the entire Kambuja. Chinese chronicles proclaim that in the 8th century, Chenla was split into land Chenla and water Chenla. During this time, Shambhuvarman son of Pushkaraksha controlled most of water Chenla until the 8th century which the Malayans and Javanese dominated over many Khmer principalities.
Southeast Asia - 1100AD
The golden age of Khmer civilization, however, was the period from the ninth to the thirteenth centuries, when the kingdom of Kambuja, which gave Kampuchea, or Cambodia, its name, ruled large territories from its capital in the region of Angkor in western Cambodia.
Under Jayavarman VII (1181–ca. 1218), Kambuja reached its zenith of political power and cultural creativity. Jayavarman VII gained power and territory in a series of successful wars against its close enemies; the Cham and the Vietnamese. Following Jayavarman VII's death, Kambuja experienced a gradual decline. Important factors were the aggressiveness of neighboring peoples (especially the Thai, or Siamese), chronic interdynastic strife, and the gradual deterioration of the complex irrigation system that had ensured rice surpluses. TheAngkorian monarchy survived until 1431, when the Thai capturedAngkor Thom and the Cambodian king fled to the southern part of the country.
Cambodia during the dark ages
The fifteenth to the nineteenth centuries were a period of continued decline and territorial loss. Cambodia enjoyed a brief period of prosperity during the sixteenth century because its kings, who built their capitals in the region southeast of the Tonle Sap along theMekong River, promoted trade with other parts of Asia. This was the period when Spanish and Portuguese adventurers and missionaries first visited the country. However, the Thai conquest of the new capital at Lovek in 1594 marked a downturn in the country's fortunes and Cambodia. Becoming a pawn in power struggles between its two increasingly powerful neighbors, Siam and Vietnam. Cambodia remained a protectorate of Siam. Vietnam's settlement of the Mekong Delta led to its annexation of that area at the end of the seventeenth century. Cambodia thereby lost some of its richest territory and was cut off from the sea. Because of current king's brother, prince Ang whom allowed the Vietnamese to settle and take over the last portion which was left of Cambodia's soil to the sea. Such foreign encroachments continued through the first half of the nineteenth century because Vietnam was determined to absorb Khmer land and to force the inhabitants to accept Vietnamese culture.
Indochina - 1886
During World War II, the Japanese allowed the French government (based at Vichy) that collaborated with the republican opponents and attempted to negotiate acceptable terms for independence from the French.
Cambodia's situation at the end of the war was chaotic. The Free French, under General Charles de Gaulle, were determined to recover Indochina, though they offered Cambodia and the other Inchochinese protectorates a carefully circumscribed measure of self-government. Convinced that they had a "civilizing mission," they envisioned Indochina's participation in a French Union of former colonies that shared the common experience of French culture.
Sihanouk's "royal crusade for independence" resulted in grudging French acquiescence to his demands for a transfer of sovereignty. A partial agreement was struck in October 1953. Sihanouk then declared that independence had been achieved and returned in triumph to Phnom Penh.
Neutrality was the central element of Cambodian foreign policy during the 1950s and 1960s. By the mid-1960s, parts of Cambodia's eastern provinces were serving as bases for North Vietnamese Army and Viet Cong (NVA/VC) forces operating against South Vietnam, and the port of Sihanoukville was being used to supply them. As NVA/VC activity grew, the United States and South Vietnam became concerned, and in 1969, the United States began a fourteen month long series of bombing raids targeted at NVA/VC elements, contributing to destabilization. Prince Sihanouk, fearing that the conflict between communist North Vietnam and South Vietnam might spill over to Cambodia, steadfastly opposed the bombing campaign by the United States along the Vietnam-Cambodia border and inside Cambodian territory. Prince Sihanouk wanted Cambodia to stay out of the North Vietnam-South Vietnam conflict and was very critical of the United States government and its allies (the South Vietnamese government). The United States claims that the bombing campaign took place no further than ten, and later twenty miles (32 km) inside the Cambodian border, areas where the Cambodian population had been evicted by the NVA.[1] Prince Sihanouk, facing internal struggles of his own, due to the rise of the Khmer Rouge, did not want Cambodia to be involved in the conflict. Sihanouk wanted the United States and its allies (South Vietnam) to keep the war away from the Cambodian border. Not only did Sihanouk try to keep the communist North Vietnamese soldiers from entering Cambodia territory, but he also did not allow the United States to use Cambodian air space and airports for military purposes. This upset the United States greatly. The United States saw Prince Sihanouk as a North Vietnamese sympathizer and a thorn on the United States, and using the CIA, it began plans to get rid of Sihanouk.[2]
Throughout the 1960s, domestic Cambodian politics became polarized. Opposition to the government grew within the middle class and leftists including Paris-educated leaders like Son Sen, Ieng Sary, and Saloth Sar (later known as Pol Pot), who led an insurgency under the clandestine Communist Party of Kampuchea (CPK). Sihanouk called these insurgents the Khmer Rouge, literally the "Red Khmer." But the 1966 national assembly elections showed a significant swing to the right, and General Lon Nol formed a new government, which lasted until 1967. During 1968 and 1969, the insurgency worsened. In August 1969, Lon Nol formed a new government. Prince Sihanouk went abroad for medical reasons in January 1970.
Hanoi rejected the new republic's request for the withdrawal of NVA troops. 2,000–4,000 Cambodians who had gone to North Vietnam in 1954 reentered Cambodia, backed by North Vietnamese soldiers. In response, the United States moved to provide material assistance to the new government's armed forces, which were engaged against both CPK insurgents and NVA forces.
In April 1970, US President Nixon announced to the American public that US and South Vietnamese ground forces had entered Cambodia in a campaign aimed at destroying NVA base areas in Cambodia (seeCambodian Incursion). The US had already been bombing Cambodia for well over a year by that point.
Although a considerable quantity of equipment was seized or destroyed by US and South Vietnamese forces, containment of North Vietnamese forces proved elusive. The North Vietnamese moved deeper into Cambodia to avoid US and South Vietnamese raids. NVA units overran many Cambodian army positions while the CPK expanded their small-scale attacks on lines of communication.
The Khmer Republic's leadership was plagued by disunity among its three principal figures: Lon Nol, Sihanouk's cousin Sirik Matak, and National Assembly leader In Tam. Lon Nol remained in power in part because none of the others were prepared to take his place. In 1972, a constitution was adopted, a parliament elected, and Lon Nol became president. But disunity, the problems of transforming a 30,000-man army into a national combat force of more than 200,000 men, and spreading corruption weakened the civilian administration and army.
The Communist insurgency inside Cambodia continued to grow, aided by supplies and military support from North Vietnam. Pol Pot and Ieng Sary asserted their dominance over the Vietnamese-trained communists, many of whom were purged. At the same time, theCommunist Party of Kampuchea forces became stronger and more independent of their Vietnamese patrons. By 1973, the CPK were fighting battles against government forces with little or no North Vietnamese troop support, and they controlled nearly 60% of Cambodia's territory and 25% of its population.
The government made three unsuccessful attempts to enter into negotiations with the insurgents, but by 1974, the CPK were operating openly as divisions, and some of the NVA combat forces had moved into South Vietnam. Lon Nol's control was reduced to small enclaves around the cities and main transportation routes. More than 2 million refugees from the war lived in Phnom Penh and other cities.
On New Year's Day 1975, Communist troops launched an offensive which, in 117 days of the hardest fighting of the war, collapsed the Khmer Republic. Simultaneous attacks around the perimeter of Phnom Penh pinned down Republican forces, while other CPK units overran fire bases controlling the vital lower Mekong resupply route. A US-funded airlift of ammunition and rice ended when Congress refused additional aid for Cambodia. The Lon Nol government in Phnom Penh surrendered on April 17—5 days after the US mission evacuated Cambodia.
Thousands starved or died of disease during the evacuation and its aftermath. Many of those forced to evacuate the cities were resettled in newly created villages, which lacked food, agricultural implements, and medical care. Many who lived in cities had lost the skills necessary for survival in an agrarian environment. Thousands starved before the first harvest. Hunger and malnutrition—bordering on starvation—were constant during those years. Most military and civilian leaders of the former regime who failed to disguise their pasts were executed.
Within the CPK, the Paris-educated leadership—Pol Pot, Ieng Sary,Nuon Chea, and Son Sen—were in control. A new constitution in January 1976 established Democratic Kampuchea as a Communist People's Republic, and a 250-member Assembly of the Representatives of the People of Kampuchea (PRA) was selected in March to choose the collective leadership of a State Presidium, the chairman of which became the head of state.
Prince Sihanouk resigned as head of state on April 4. On April 14, after its first session, the PRA announced that Khieu Samphan would chair the State Presidium for a 5-year term. It also picked a 15-member cabinet headed by Pol Pot as prime minister. Prince Sihanouk was put under virtual house arrest.
The new government sought to completely restructure Cambodian society. Remnants of the old society were abolished and religion, particularly Buddhism and Catholicism, was suppressed. Agriculture was collectivized, and the surviving part of the industrial base was abandoned or placed under state control. Cambodia had neither a currency nor a banking system.
Life in 'Democratic Kampuchea' was strict and brutal. In many areas of the country people were rounded up and executed for speaking a foreign language, wearing glasses, scavenging for food, and even crying for dead loved ones. Former businessmen and bureaucrats were ruthlessly hunted down and killed along with their entire families; the Khmer Rouge feared that they held beliefs that could lead them to oppose their regime. A few Khmer Rouge loyalists were even killed for failing to find enough 'counter-revolutionaries' to execute.
Solid estimates of the numbers who died between 1975 and 1979 are not available, but it is likely that hundreds of thousands were brutally executed by the regime. Hundreds of thousands died of starvation and disease (both under the CPK and during the Vietnamese invasion in 1978). Some estimates of the dead range from 1 to 3 million, out of a 1975 population estimated at 7.3 million. The CIA estimated 50,000–100,000 were executed and 1.2 million died from 1975 to 1979.[3]
Democratic Kampuchea's relations with Vietnam and Thailandworsened rapidly as a result of border clashes and ideological differences. While communist, the CPK was fiercely pro-Cambodia, and most of its members who had lived in Vietnam were purged. Democratic Kampuchea established close ties with the People's Republic of China, and the Cambodian-Vietnamese conflict became part of the Sino-Soviet rivalry, with Moscow backing Vietnam. Border clashes worsened when Democratic Kampuchea military attacked villages in Vietnam. The regime broke off relations with Hanoi in December 1977, protesting Vietnam's alleged attempt to create an Indochina Federation. In mid-1978, Vietnamese forces invaded Cambodia, advancing about 30 miles (48 km) before the arrival of the rainy season.
The reasons for Chinese support of the CPK was to prevent a pan-Indochina movement, and maintain Chinese military superiority in the region. The Soviet Union supported a strong Vietnam to maintain a second front against China in case of hostilities and to prevent further Chinese expansion. Since Stalin's death, relations between Mao-controlled China and the Soviet Union were lukewarm at best. In the late 1970s and early 1980s, China and Vietnam would fight the briefSino-Vietnamese War over the issue.
In December 1978, Vietnam announced formation of the Kampuchean United Front for National Salvation (KUFNS) under Heng Samrin, a former DK division commander. It was composed of Khmer Communists who had remained in Vietnam after 1975 and officials from the eastern sector—like Heng Samrin and Hun Sen—who had fled to Vietnam from Cambodia in 1978. In late December 1978, Vietnamese forces launched a full invasion of Cambodia, capturing Phnom Penh on January 7, 1979 and driving the remnants of Democratic Kampuchea's army westward toward Thailand.
On March 16, 1992, the UN Transitional Authority in Cambodia (UNTAC) arrived in Cambodia to begin implementation of the UN Settlement Plan. The UN High Commissioner for Refugees began fullscale repatriation in March 1992. UNTAC grew into a 22,000-strong civilian and military peacekeeping force to conduct free and fair elections for a constituent assembly.
Over 4 million Cambodians (about 90% of eligible voters) participated in the May 1993 elections, although the Khmer Rouge or Party of Democratic Kampuchea (PDK), whose forces were never actually disarmed or demobilized, barred some people from participating. Prince Ranariddh's FUNCINPEC Party was the top vote recipient with a 45.5% vote, followed by Hun Sen's Cambodian People's Party and the Buddhist Liberal Democratic Party, respectively. FUNCINPEC then entered into a coalition with the other parties that had participated in the election. The parties represented in the 120-member assembly proceeded to draft and approve a new constitution, which was promulgated September 24, 1993. It established a multiparty liberal democracy in the framework of a constitutional monarchy, with the former Prince Sihanouk elevated to King. Prince Ranariddh and Hun Sen became First and Second Prime Ministers, respectively, in the Royal Cambodian Government (RGC). The constitution provides for a wide range of internationally recognized human rights.
On October 4, 2004, the Cambodian National Assembly ratified an agreement with the United Nations on the establishment of a tribunal to try senior leaders responsible for the atrocities committed by the Khmer Rouge. Donor countries have pledged the $43 million international share of the three-year tribunal budget, while the Cambodian government’s share of the budget is $13.3 million. The tribunal plans to begin trials of senior Khmer Rouge leaders in 2008
FUNAN EMPIRE: 68-550
[EDIT] CHENALA EMPIRE: 550-802
Ancient Chinese records mention two kings, Shrutavarman andShreshthavarman who ruled at the capital Shreshthapura located in modern day southern Laos. The immense influence on the identity of Cambodia to come was wrought by the Khmer Kingdom of Bhavapura, in the modern day Cambodian city of Kompong Thom. Its legacy was its most important sovereign, Ishanavarman who completely conquered the kingdom of Funan during 612-628. He chose his new capital at the Sambor Prei Kuk, naming it Ishanapura.
After the death of Jayavarman I in 681, turmoil came upon the kingdom and at the start of the 8th century, the kingdom broke up into many principalities. Pushkaraksha, the ruler of Shambhupuraannounced himself as king of the entire Kambuja. Chinese chronicles proclaim that in the 8th century, Chenla was split into land Chenla and water Chenla. During this time, Shambhuvarman son of Pushkaraksha controlled most of water Chenla until the 8th century which the Malayans and Javanese dominated over many Khmer principalities.
[EDIT] KHMER EMPIRE: 802-1431
Under Jayavarman VII (1181–ca. 1218), Kambuja reached its zenith of political power and cultural creativity. Jayavarman VII gained power and territory in a series of successful wars against its close enemies; the Cham and the Vietnamese. Following Jayavarman VII's death, Kambuja experienced a gradual decline. Important factors were the aggressiveness of neighboring peoples (especially the Thai, or Siamese), chronic interdynastic strife, and the gradual deterioration of the complex irrigation system that had ensured rice surpluses. TheAngkorian monarchy survived until 1431, when the Thai capturedAngkor Thom and the Cambodian king fled to the southern part of the country.
[EDIT] DARK AGES: 1618-1863
[EDIT] FRENCH COLONIAL PERIOD: 1863-1953
Cambodia's situation at the end of the war was chaotic. The Free French, under General Charles de Gaulle, were determined to recover Indochina, though they offered Cambodia and the other Inchochinese protectorates a carefully circumscribed measure of self-government. Convinced that they had a "civilizing mission," they envisioned Indochina's participation in a French Union of former colonies that shared the common experience of French culture.
Sihanouk's "royal crusade for independence" resulted in grudging French acquiescence to his demands for a transfer of sovereignty. A partial agreement was struck in October 1953. Sihanouk then declared that independence had been achieved and returned in triumph to Phnom Penh.
[EDIT] FIRST ADMINISTRATION OF SIHANOUK: 1955-1970
Neutrality was the central element of Cambodian foreign policy during the 1950s and 1960s. By the mid-1960s, parts of Cambodia's eastern provinces were serving as bases for North Vietnamese Army and Viet Cong (NVA/VC) forces operating against South Vietnam, and the port of Sihanoukville was being used to supply them. As NVA/VC activity grew, the United States and South Vietnam became concerned, and in 1969, the United States began a fourteen month long series of bombing raids targeted at NVA/VC elements, contributing to destabilization. Prince Sihanouk, fearing that the conflict between communist North Vietnam and South Vietnam might spill over to Cambodia, steadfastly opposed the bombing campaign by the United States along the Vietnam-Cambodia border and inside Cambodian territory. Prince Sihanouk wanted Cambodia to stay out of the North Vietnam-South Vietnam conflict and was very critical of the United States government and its allies (the South Vietnamese government). The United States claims that the bombing campaign took place no further than ten, and later twenty miles (32 km) inside the Cambodian border, areas where the Cambodian population had been evicted by the NVA.[1] Prince Sihanouk, facing internal struggles of his own, due to the rise of the Khmer Rouge, did not want Cambodia to be involved in the conflict. Sihanouk wanted the United States and its allies (South Vietnam) to keep the war away from the Cambodian border. Not only did Sihanouk try to keep the communist North Vietnamese soldiers from entering Cambodia territory, but he also did not allow the United States to use Cambodian air space and airports for military purposes. This upset the United States greatly. The United States saw Prince Sihanouk as a North Vietnamese sympathizer and a thorn on the United States, and using the CIA, it began plans to get rid of Sihanouk.[2]
Throughout the 1960s, domestic Cambodian politics became polarized. Opposition to the government grew within the middle class and leftists including Paris-educated leaders like Son Sen, Ieng Sary, and Saloth Sar (later known as Pol Pot), who led an insurgency under the clandestine Communist Party of Kampuchea (CPK). Sihanouk called these insurgents the Khmer Rouge, literally the "Red Khmer." But the 1966 national assembly elections showed a significant swing to the right, and General Lon Nol formed a new government, which lasted until 1967. During 1968 and 1969, the insurgency worsened. In August 1969, Lon Nol formed a new government. Prince Sihanouk went abroad for medical reasons in January 1970.
[EDIT] THE KHMER REPUBLIC AND THE WAR: 1970-1975
Hanoi rejected the new republic's request for the withdrawal of NVA troops. 2,000–4,000 Cambodians who had gone to North Vietnam in 1954 reentered Cambodia, backed by North Vietnamese soldiers. In response, the United States moved to provide material assistance to the new government's armed forces, which were engaged against both CPK insurgents and NVA forces.
In April 1970, US President Nixon announced to the American public that US and South Vietnamese ground forces had entered Cambodia in a campaign aimed at destroying NVA base areas in Cambodia (seeCambodian Incursion). The US had already been bombing Cambodia for well over a year by that point.
Although a considerable quantity of equipment was seized or destroyed by US and South Vietnamese forces, containment of North Vietnamese forces proved elusive. The North Vietnamese moved deeper into Cambodia to avoid US and South Vietnamese raids. NVA units overran many Cambodian army positions while the CPK expanded their small-scale attacks on lines of communication.
The Khmer Republic's leadership was plagued by disunity among its three principal figures: Lon Nol, Sihanouk's cousin Sirik Matak, and National Assembly leader In Tam. Lon Nol remained in power in part because none of the others were prepared to take his place. In 1972, a constitution was adopted, a parliament elected, and Lon Nol became president. But disunity, the problems of transforming a 30,000-man army into a national combat force of more than 200,000 men, and spreading corruption weakened the civilian administration and army.
The Communist insurgency inside Cambodia continued to grow, aided by supplies and military support from North Vietnam. Pol Pot and Ieng Sary asserted their dominance over the Vietnamese-trained communists, many of whom were purged. At the same time, theCommunist Party of Kampuchea forces became stronger and more independent of their Vietnamese patrons. By 1973, the CPK were fighting battles against government forces with little or no North Vietnamese troop support, and they controlled nearly 60% of Cambodia's territory and 25% of its population.
The government made three unsuccessful attempts to enter into negotiations with the insurgents, but by 1974, the CPK were operating openly as divisions, and some of the NVA combat forces had moved into South Vietnam. Lon Nol's control was reduced to small enclaves around the cities and main transportation routes. More than 2 million refugees from the war lived in Phnom Penh and other cities.
On New Year's Day 1975, Communist troops launched an offensive which, in 117 days of the hardest fighting of the war, collapsed the Khmer Republic. Simultaneous attacks around the perimeter of Phnom Penh pinned down Republican forces, while other CPK units overran fire bases controlling the vital lower Mekong resupply route. A US-funded airlift of ammunition and rice ended when Congress refused additional aid for Cambodia. The Lon Nol government in Phnom Penh surrendered on April 17—5 days after the US mission evacuated Cambodia.
[EDIT] DEMOCRATIC KAMPUCHEA (THE KHMER ROUGE/RED KHMER AGE): 1975-1979
Thousands starved or died of disease during the evacuation and its aftermath. Many of those forced to evacuate the cities were resettled in newly created villages, which lacked food, agricultural implements, and medical care. Many who lived in cities had lost the skills necessary for survival in an agrarian environment. Thousands starved before the first harvest. Hunger and malnutrition—bordering on starvation—were constant during those years. Most military and civilian leaders of the former regime who failed to disguise their pasts were executed.
Within the CPK, the Paris-educated leadership—Pol Pot, Ieng Sary,Nuon Chea, and Son Sen—were in control. A new constitution in January 1976 established Democratic Kampuchea as a Communist People's Republic, and a 250-member Assembly of the Representatives of the People of Kampuchea (PRA) was selected in March to choose the collective leadership of a State Presidium, the chairman of which became the head of state.
Prince Sihanouk resigned as head of state on April 4. On April 14, after its first session, the PRA announced that Khieu Samphan would chair the State Presidium for a 5-year term. It also picked a 15-member cabinet headed by Pol Pot as prime minister. Prince Sihanouk was put under virtual house arrest.
The new government sought to completely restructure Cambodian society. Remnants of the old society were abolished and religion, particularly Buddhism and Catholicism, was suppressed. Agriculture was collectivized, and the surviving part of the industrial base was abandoned or placed under state control. Cambodia had neither a currency nor a banking system.
Life in 'Democratic Kampuchea' was strict and brutal. In many areas of the country people were rounded up and executed for speaking a foreign language, wearing glasses, scavenging for food, and even crying for dead loved ones. Former businessmen and bureaucrats were ruthlessly hunted down and killed along with their entire families; the Khmer Rouge feared that they held beliefs that could lead them to oppose their regime. A few Khmer Rouge loyalists were even killed for failing to find enough 'counter-revolutionaries' to execute.
Solid estimates of the numbers who died between 1975 and 1979 are not available, but it is likely that hundreds of thousands were brutally executed by the regime. Hundreds of thousands died of starvation and disease (both under the CPK and during the Vietnamese invasion in 1978). Some estimates of the dead range from 1 to 3 million, out of a 1975 population estimated at 7.3 million. The CIA estimated 50,000–100,000 were executed and 1.2 million died from 1975 to 1979.[3]
Democratic Kampuchea's relations with Vietnam and Thailandworsened rapidly as a result of border clashes and ideological differences. While communist, the CPK was fiercely pro-Cambodia, and most of its members who had lived in Vietnam were purged. Democratic Kampuchea established close ties with the People's Republic of China, and the Cambodian-Vietnamese conflict became part of the Sino-Soviet rivalry, with Moscow backing Vietnam. Border clashes worsened when Democratic Kampuchea military attacked villages in Vietnam. The regime broke off relations with Hanoi in December 1977, protesting Vietnam's alleged attempt to create an Indochina Federation. In mid-1978, Vietnamese forces invaded Cambodia, advancing about 30 miles (48 km) before the arrival of the rainy season.
The reasons for Chinese support of the CPK was to prevent a pan-Indochina movement, and maintain Chinese military superiority in the region. The Soviet Union supported a strong Vietnam to maintain a second front against China in case of hostilities and to prevent further Chinese expansion. Since Stalin's death, relations between Mao-controlled China and the Soviet Union were lukewarm at best. In the late 1970s and early 1980s, China and Vietnam would fight the briefSino-Vietnamese War over the issue.
In December 1978, Vietnam announced formation of the Kampuchean United Front for National Salvation (KUFNS) under Heng Samrin, a former DK division commander. It was composed of Khmer Communists who had remained in Vietnam after 1975 and officials from the eastern sector—like Heng Samrin and Hun Sen—who had fled to Vietnam from Cambodia in 1978. In late December 1978, Vietnamese forces launched a full invasion of Cambodia, capturing Phnom Penh on January 7, 1979 and driving the remnants of Democratic Kampuchea's army westward toward Thailand.
[EDIT] PEOPLE'S REPUBLIC OF KAMPUCHEA (VIETNAMESE OCCUPATION): 1979-1993
[EDIT] MODERN CAMBODIA: 1993-PRESENT
On March 16, 1992, the UN Transitional Authority in Cambodia (UNTAC) arrived in Cambodia to begin implementation of the UN Settlement Plan. The UN High Commissioner for Refugees began fullscale repatriation in March 1992. UNTAC grew into a 22,000-strong civilian and military peacekeeping force to conduct free and fair elections for a constituent assembly.
Over 4 million Cambodians (about 90% of eligible voters) participated in the May 1993 elections, although the Khmer Rouge or Party of Democratic Kampuchea (PDK), whose forces were never actually disarmed or demobilized, barred some people from participating. Prince Ranariddh's FUNCINPEC Party was the top vote recipient with a 45.5% vote, followed by Hun Sen's Cambodian People's Party and the Buddhist Liberal Democratic Party, respectively. FUNCINPEC then entered into a coalition with the other parties that had participated in the election. The parties represented in the 120-member assembly proceeded to draft and approve a new constitution, which was promulgated September 24, 1993. It established a multiparty liberal democracy in the framework of a constitutional monarchy, with the former Prince Sihanouk elevated to King. Prince Ranariddh and Hun Sen became First and Second Prime Ministers, respectively, in the Royal Cambodian Government (RGC). The constitution provides for a wide range of internationally recognized human rights.
On October 4, 2004, the Cambodian National Assembly ratified an agreement with the United Nations on the establishment of a tribunal to try senior leaders responsible for the atrocities committed by the Khmer Rouge. Donor countries have pledged the $43 million international share of the three-year tribunal budget, while the Cambodian government’s share of the budget is $13.3 million. The tribunal plans to begin trials of senior Khmer Rouge leaders in 2008
August 24, 2016
វិធីព្យាបាលជំងឺឈឺបំពងក និងរលាកបំពងកឲ្យបាត់ក្នុងពេល៤ម៉ោង
វិធីព្យាបាលជំងឺឈឺបំពងក និងរលាកបំពងក ឲ្យបាត់ក្នុងពេល៤ម៉ោង
របស់ដែលអ្នកត្រូវការ៖
– គ្រាប់ជីវ៉ាន់ស៊ុយ ៨០ក្រាម
– ទឹកចម្រោះ ២០០មីលីលីត្រ
– ស្រាកូញ៉ាក់ ឬស្រាវីស្គី ១ស្លាបព្រា
ការណែនាំ៖
ដាក់គ្រាប់ជីវ៉ាន់ស៊ុយទៅក្នុងទឹក ២០០ មីលីលីត្រ ហើយរំពុះឲ្យបាន ១៥នាទី។ បន្ទាប់ពីនោះល្បាយនឹងឡើងខ្មៅ ហើយខាប់ៗ។
រំងាស់បន្តទៀតរហូតនៅស់ទឹកប្រហែលជា ៥០មីលីត្រ ទើបន្ថែមស្រាចូល។
ប្រើប្រាស់ល្បាយនេះ ១ស្លាបព្រាបាយ ជារៀងរាល់កន្លះម៉ោងម្តង។ នៅក្នុងរយៈពេល ២ម៉ោងអ្នកនឹងចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល ហើយក្នុងរយៈពេល ៤ម៉ោងរោគសញ្ញានឹងបាត់អស់៕
តិចនិចប្រើប្រាស់ភ្នែកឲ្យបានត្រឹមត្រូវនិងមិនបង្កជាហានិភ័យ
តិចនិច ប្រើប្រាស់ភ្នែកឱ្យបានត្រឹមត្រូវ និងមិនបង្កជាហានិភ័យ
. គួរសម្រាកខ្សែភ្នែក ដោយការសម្លឹងមើលវត្ថុដែលនៅឆ្ងាយៗរៀងរាល់ 40 – 50 នាទីម្តង ក្រោយពីអានសៀវភៅ មើលវីឌី
អូ ឬទូរទស្សន៍យូរៗរួចមក ។
. គួរតែជ្រើសរើសអានសៀវភៅណាដែលចាំងពន្លឺតិចបំផុត ឬមើលហើយស្រួលភ្នែក ។
. មិនគួរសម្លឹង សម្លក់ ពន្លឺព្រះអាទិត្យចំៗក្នុងរយៈពេលយូរឡើយ។
. ខណៈពេលចេញទៅនៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃ ឬខណៈពេលបើកបរម៉ូតូ គួរពាក់វ៉ែនតាខ្មៅដើម្បីកាពារកែវភ្នែក ។
. មិនគួរ ចុច សង្កត់ ឬញី កែវភ្នែកដើម្បីឱ្យបាត់ឈឺដោយមិនចាំបាច់ឡើយ ។
. ការមើលទូរទស្សន៍ គួរអង្គុយឱ្យឆ្ងាយពីអេក្រង់ទូទស្សន៍ប្រមាណជា 4 – 5 ដងនៃទំហំទទឹងរបស់អេក្រង់ទូរទស្សន៍ ។ អេក្រង់ទូរទស្សន៍ដែលតូចជ្រុលពេកអាចត្រូវអង្គុយមើលជិត ខំប្រឹងសម្លឹងមើលរហូតអាចធ្វើឱ្យខូចភ្នែកបាន ។
. មិនគួរលេងកីឡា ឬហាត់ប្រាណក្នុងឥរិយាបថណាដែលត្រូវគ្រវីក្បាល ឬឱនក្បាលទាបញឹកញាប់ឡើយ ព្រោះអាចធ្វើឱ្យកែវភ្នែកទទួលរងនូវការប៉ះពាល់បាន ។
. ក្នុងខណៈចុះលេងទឹក ឬហែលទឹក គួរពាក់វ៉ែនតាការពារទឹកគ្រប់ពេល ដើម្បីកុំឱ្យក្លរីន ឬកំទេចដីដែលនៅក្នុងទឹកចូលភ្នែក
. មិនគួរទុកសក់វែងបាំងមុខឡើយ ព្រោះសក់នឹងមកបាំងភ្នែកធ្វើឱ្យកាន់តែខំប្រឹងសម្លឹងមើល ។
. គេងសម្រាក និងលក់ឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ ។
. មិនគួរអានសៀវភៅពេលជិះនៅក្នុងរថយន្តឡើយ ព្រោះនឹងធ្វើឱ្យកែវភ្នែកខំរេតាមតួអក្សរជានិច្ច ។
. គួរអានសៀវភៅនៅក្នុងកន្លែងដែលមានពន្លឺគ្រប់គ្រាន់ មិនងងឹត និងមិនភ្លឺជ្រុលពេកដែរ ។
. ពិនិត្យសុខភាពកែវភ្នែក និងវាស់ខ្សែភ្នែក យ៉ាងតិចបំផុតមួយឆ្នាំឱ្យបានមួយដង ។
. គួរទទួលទានអាហារឱ្យគ្រប់ 5 ប្រភេទក្រុម ជាពិសេសសារជាតិអាហារ និងវិតាមីនដែលចាំបាច់ចំពោះកែវភ្នែក ។
អាហារបំប៉នកែវភ្នែក
អាហារដែលបំប៉នកែវភ្នែក គឺ អាហារដែលមានវិតាមីន A ដូចជា ផលិតផលធ្វើពីសាច់សត្វ ថ្លើម ទឹកដោះ ខ្លាញ់ដែលចម្រាញ់ចេញពីថ្លើមត្រី ឬធញ្ញជាតិដែលមានសារធាតុពណ៌បៃតងខ្លាំង ពណ៌លឿងទុំ ដូចជា ត្រកួន ស្លឹកបាស ប្រូខូលី ល្ហុងទុំ ល្ពៅ មើមការ៉ុត និងបន្លែផ្សេងទៀតជាច្រើន។ តំរូវការសារជាតិអាហារក្នុង 1ថ្ងៃ មិនថាតែកុមារ ឬមនុស្សធំឡើយ សុទ្ធតែត្រូវការវិតាមីន A
ដែលនឹងទទួលបានពីអាហារផ្សេងៗខាងក្រោមនេះ៖
សម្រាប់កុមារ៖ ត្រូវការអាហារដែលជួយបំប៉នភ្នែក ដូចជា ថ្លើមមាន់ ថ្លើមជ្រូក មើមការ៉ុត ល្ពៅ ស៊ុតក្រហម ស្លឹកបាស ផ្ទី ក្តាមសមុទ្រ ខាត់ណា និងប៊័រ ។
សម្រាប់មនុស្សធំ៖ តំរូវការអាហារដែលជួយថែបំប៉នកែវភ្នែកនោះមានដូចជា ស្លឹកញ ថ្លើមមាន់ ថ្លើមគោ ស្លឹកជីនាងវង ស្លឹកត្រចៀក
ក្រាញ់ ស្លឹកស្អំ ត្រកួន ស្វាយទុំ ល្ហុង និងគួរទទួលទានអាហារឱ្យគ្រប់ទាំង 5 ប្រភេទក្រុម៕
August 23, 2016
កុំ
រឿងខ្លីអប់រំផ្លូវចិត្ត «មើមការ៉ុត ស៊ុត កាហ្វេ…»
មនុស្សជាឪពុកដែលជាមេចុងភៅក៏ដើរនាំមុខនាងចូលទៅក្នុងចង្រ្កានបាយ ចាត់ចែងដាក់ដាំទឹកនៅក្នុងកូនឆ្នាំងចំនួន 3 នៅលើភ្លើងដែលកំពុងឆេះខ្លាំងរហូតដល់ទឹកពុះ។ គាត់ដាក់មើមការ៉ុតចូលទៅក្នុងឆ្នាំងទី១ រួចដាក់ស៊ុតទៅក្នុងឆ្នាំងទី២ និងដួសកាហ្វេដាក់ចូលទៅក្នុងឆ្នាំងទីបី ហើយទុកឱ្យ វាពុះទៅជារឿយៗ ដោយគ្មានពាក្យអធិប្បាយអ្វីទាំងអស់។
ខាងកូនស្រីហាក់ដូចជាចាប់ផ្តើមមួម៉ៅ និងអស់ក្តីអំណត់ និងទាំងនឹកឆ្ងល់ថា តើឪពុកកំពុងតែធ្វើអ្វីទៀតផង។ ម្ភៃនាទីបានកន្លងផុតទៅ ឪពុកក៏បិទភ្លើងចង្រ្កានហ្គាស គាត់ដួសមើមការ៉ុតដែលស្ងោរនោះមកដាក់ក្នុងចាន ស្រង់ស៊ុតមកដាក់នៅក្នុងចានមួយទៀត និងដួសកាហ្វេមកដាក់នៅក្នុងពែង ហើយបែរទៅសួរកូនស្រីថា កូនឯងមើលឃើញអ្វីខ្លះ?
កូនស្រីឆ្លើយថា ឃើញមើមការ៉ុត ស៊ុត និងកាហ្វេ។ ឪពុកក៏ប្រាប់ឱ្យកូនយកដៃទៅប៉ះមើមការ៉ុត នាងក៏ដឹងថា វាត្រូវបានស្ងោរឡើងទន់ រួចហើយឪពុកក៏ប្រាប់ឱ្យកូនស្រីគោះបំបែកស៊ុត នៅពេលដែលនាងបកសំបកស៊ុតចេញអស់ហើយ ក៏បានដឹងថា ស៊ុតមួយគ្រាប់នោះត្រូវបានស្ងោរឆ្អិនហើយ និងចុងក្រោយបំផុត ឪពុកក៏ប្រាប់ឱ្យកូនស្រីសាកល្បងក្រេបកាហ្វេលមើល។ នាងញញឹម និងភ្លក្សរសជាតិដ៏ក្រអូបឈ្ងុយនោះ ហើយសួរមួយៗទៅឪពុកថា តើវាមានន័យថាយ៉ាងម៉េចដែរទៅប៉ា? ឪពុកអធិប្បាយថា យើងបានធ្វើទៅលើវត្ថុទាំងបីនេះ ដោយលក្ខខណ្ឌតែមួយ នោះគឺ ស្ងោរក្នុងទឹកពុះ តែលទ្ធផលចេញមកវាបែរជាខុសប្លែកពីគ្នា។
ពីដំបូងមើមការ៉ុតមើលទៅនៅរឹងៗ មិនទន់ជ្រាយឡើយ លុះឆ្លងកាត់ការស្ងោររួចហើយ វាបែរជាទន់ និងមើលទៅទន់ជ្រាយទៅវិញ។ ស៊ុត ដែលមើលទៅដូចជារាងផុយស្រួយ មានត្រឹមតែសំបកស្តើងៗរុំព័ទ្ធវត្ថុរាវ ដែលនៅខាងក្នុង តែទឹកពុះធ្វើឱ្យវត្ថុរាវនោះប្រែក្លាយជាដុំរឹងឡើង។ ខណៈដែលកាហ្វេបែរជាមានលក្ខណៈពិសេសដោយឡែកជាប់រហូតជានិច្ចទៅវិញ នៅពេលមកជួបទឹកក្តៅពុះ គឺទឹកទៅវិញទេដែលផ្លាស់ប្តូរ។
ចុះរូបកូនវិញជាអ្វីដែរ? (ឪពុកសួរទៅកូនស្រី) នៅពេលសេចក្តីទុក្ខមកដល់ តើកូននឹងត្រៀមខ្លួនទប់ទល់យ៉ាងណា កូនជាមើមការ៉ុត ស៊ុត ឬកាហ្វេ?
ចុះរូបអ្នកវិញ ជាមើមការ៉ុត???
មើមការ៉ុតហ្នឹងមើលទៅរឹងកំព្រឹស តែនៅពេលត្រូវប្រឈមនឹងសេចក្តីទុក្ខលំបាក(ទឹកក្តៅពុះ)បែរជាទន់ជ្រាយ គ្មានកម្លាំងកំហែងក្នុងការតស៊ូនឹងសេចក្តីទុក្ខសោកនោះឡើយ។
ឬជាស៊ុត???
តើដួងចិត្តដ៏ទន់ជ្រាយរាវកក្លូករបស់អ្នកនឹងទៅជាយ៉ាងណា ក្រោយពីត្រូវប្រឈមនឹងសេចក្តីទុក្ខលំបាក ក្តីស្លាប់រស់ ការបែកបាក់ ការលែងលះ ឬការមើលងាយមើលថោករួចមក តើបេះដូងរបស់អ្នកនឹងឡើងរឹងច្រងាងដែរឬទេ?ទោះជាសំបកក្រៅរបស់អ្នកនៅដូចមុនដដែលមែន តែបេះដូង និងចិត្តវិញ្ញាណរបស់អ្នកដែលវាឈឺចុកចាប់នោះ បានប្រែក្លាយជារឹងប៉ឹងមាំមួនឡើងហើយ។
ឬក៏រូបអ្នកប្រៀបដូចជាកាហ្វេ???
នៅពេលជួបនឹងទឹកក្តៅពុះដែលនាំមកនូវក្តីឈឺចាប់ ក្នុងសីតុណ្ហភាពខ្ពស់បំផុត 100 អង្សានោះ កាហ្វេបែរជាមានរសជាតិល្អឡើងក្នុងគ្រានោះទៅវិញ។
បើរូបអ្នកប្រៀបដូចជាកាហ្វេ នៅពេលសភាវដ៏សែនអាក្រក់បំផុតមកដល់ ក្រៅពីរូបអ្នកអាចចាត់ការជីវិតខ្លួនឯងបានយ៉ាងល្អហើយនោះ អ្នកនៅអាចធ្វើឱ្យអ្វីៗជុំវិញខ្លួនរបស់អ្នកល្អប្រសើរឡើងបានទៀតផង៕
August 19, 2016
ហេតុអ្វីបានជាផ្ទៃមេឃមានពណ៌ខៀវស្រាល?
ហេតុអ្វី បានជាផ្ទៃមេឃ មានពណ៌ខៀវស្រាល?
ប្រសិនបើ មេឃស្រឡះ គ្មានពពកទេ នោះ យើងនឹងសម្លឹងមើលឃើញផ្ទៃមេឃទាំងមូល មានពណ៌ខៀវស្រាល និង ថ្លា ចាប់តាំងពីម៉ោង ៧ ព្រឹក រហូតដល់ពេលរសៀលម៉ោង ៤ ហើយនៅពេលថ្ងៃរៀបលិច មេឃនឹងប្រែពណ៌ជាក្រហម លាយទឹកក្រូចវិញ ដោយសារតែ បណ្តុំនៃខ្សែបន្ទាត់បំលែងពន្លឺពណ៌ខៀវ ត្រូវបានក្សត់ខ្សោយ។
តាមពន្លឺធម្មជាតិ ដែលជះចេញពីព្រះអាទិត្យនោះគឺពណ៌ក្រហម ប៉ុន្តែធម្មជាតិដែលភពផែនដី បានបង្កើតដោយខ្លួនឯងនោះ គឺ ទទួលយកតែពន្លឺខៀវស្រាល ច្រើនជាងពន្លឺក្រហម ទាំងនោះ។ បើយើងអាចចាកចេញពីផែនដី នោះយើងនឹងឃើញពន្លឺព្រះអាទិត្យ កាន់តែ ក្រហម ដោយមិនមែនបញ្ចេញពណ៌ទឹកក្រូចស្រាល ដូចនៅក្នុងផ្ទៃមេឃពណ៌ខៀវនោះទេ។
មូលហេតុនេះ ដោយសារតែផែនដី ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយស្រទាប់ ជាច្រើននៃបរិយា កាស ហើយស្រទាប់ទាំងនោះហើយ ដែលរារាំងពន្លឺពណ៌ក្រហម ដ៏គ្រោះថ្នាក់ មិនឲ្យចូលមក ដល់ផ្ទៃដីបាន។ វាក៏ពាក់ព័ន្ធនឹង ពណ៌ដែលភ្នែករបស់មនុស្សអាចមើលឃើញ គួបផ្សំនឹង ការរារាំង មិនឲ្យបញ្ចេញពណ៌ ផ្សេងៗទៀតនៃស្រទាប់បរិយាកាសផែនដី ពេលពន្លឺព្រះអាទិត្យ ជះចំផងដែរ។
សរុបសេចក្តីមក ពណ៌ខៀវស្រាល ជាពណ៌បំលែងពីធម្មជាតិ ដោយម៉ូលេគុលតូចៗនៅគ្រប់ ទីកន្លែងក្នុងខ្យល់ និង បរិយាកាសផែនដី។ ម៉ូលេគុលពណ៌ខៀវត្រូវបាន ពង្រាយច្រើនជាង ពណ៌ផ្សេងៗទៀត ដោយសារតែវាធ្វើដំណើរ ក្នុងរលកល្បឿនយឺត និង តូចៗ ហេតុដូច្នេះទើប យើងឃើញមេឃមានពណ៌ខៀវជាប់ជានិច្ចបែបនេះ៕
ហេតុអ្វីបានអររំភើបចិត្តខ្លាំងពេកយើងស្រក់ទឹកភ្នែក?
ហេតុអីបានអររំភើបចិត្តខ្លាំងពេក យើងស្រក់ទឹកភ្នែក?
អ្វីដែលចម្លែកជាងនេះទៅទៀតនោះគឺ គ្រប់ពេលដែលនឹកត្រឡប់ទៅដល់អំឡុងពេលល្អៗទាំងនោះ អាការរំភើបរំជួលចិត្តក៏កើតឡើងជានិច្ច មូលហេតុបណ្តាលមកពីអ្វីនោះ ហាស ហា ហា មានចម្លើយមកជម្រាបជូន។
លទ្ធផលនៃការវិភាគស្រាវជ្រាវថ្មីបំផុតដែលត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយនៅក្នុងព្រឹត្តបត្រ Psychological Science របស់អាមេរិកបានឱ្យយើងដឹងថា បើខួរក្បាលទទួលរងសម្ពាធអារម្មណ៍នៃផ្នែកណាមួយខ្លាំងជ្រុលពេក រាងកាយនឹងមានប្រតិកម្មតបនឹងអារម្មណ៍នោះ ដោយការបង្ហូរទឹកភ្នែកចេញមក ធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល ផ្ទុយទៅវិញបើយើងគ្មានអារម្មណ៍អ្វីច្រើនជាមួយនឹងហេតុការណ៍ដែលកើតឡើងនោះ ប្រតិកម្មឆ្លើយតបក៏មិនកើតឡើងដែរ។ រឿងទាំងអស់នេះកើតចេញពីកម្មវិធីការសម្រួលសមតុល្យការខាងអារម្មណ៍របស់ខួរក្បាលដែលហៅថា «Emotional Equilibrium»។
លោក Oriana Aragon អ្នកចិត្តវិទ្យាពីមហាវិទ្យាល័យ យេល បានធ្វើការសាកល្បងដើម្បីពិសោធន៍ ទៅលើទ្រឹស្តីទៅលើប្រតិកម្មខាងលើ ហើយនៅទីបំផុតវាគឺជារឿងពិត ដោយក្នុងនោះលោក បានឱ្យក្រុមអ្នកស្ម័គ្រចិត្តទាំងអស់ចំនួន 679 នាក់ មើលរូបថតក្នុងអំឡុងពេលនៃសេចក្តីសុខ ដូចជា រូបទារកទើបនឹងកើតរូបថតជួបជុំមិត្តចាស់ និងរូបថតអាពាហ៍ពិពាហ៍ ហើយរៀបរាប់ពីអារម្មណ៍ដែលមានចំពោះរូបថតនោះ។ លទ្ធផលនៃការសាកល្បងបានបង្ហាញថា អ្នកស្ម័គ្រចិត្តភាគច្រើនមានប្រតិកម្មតបស្នងចំពោះរូបភាពដែលគេបានឃើញខុសប្លែកពីគ្នាបន្តិចបន្តួច គឺអ្នកខ្លះមើលរូបថតហើយគ្រាន់តែញញឹម នោះក៏ព្រោះតែគេមិនធ្លាប់មានបទពិសោធន៍នាអំឡុងពេលបែបនោះ តែដឹងថា នេះជារូបភាពដែលគួរឱ្យរីករាយស្វាគមន៍។ ខណៈដែលអ្នកខ្លះទៀតសម្តែងអាការរំជួលចិត្តចេញមកយ៉ាងមើលឃើញច្បាស់តែម្តង នេះក៏ដោយសារតែពួកគេនឹកទៅដល់អំឡុងពេលដែលនៅក្នុងរូបថតដែលធ្លាប់បានកើតឡើងចំពោះខ្លួនគេកាលពីពេលមុនហ្នឹងឯង។
ឃើញច្បាស់ហើយថា ខួរក្បាលរបស់យើងចងចាំនូវរឿងរ៉ាវផ្សេងៗដែលយើងបានជួបប្រទះមកយ៉ាងច្បាស់លាស់ ទើបធ្វើឱ្យយើងមានប្រតិកម្មខាងអារម្មណ៍ចំពោះហេតុការដែលកើតឡើងនោះ តែយ៉ាងណាក៏ដោយ មិនថាហេតុការណ៍ដែលធ្លាប់ឆ្លងចូលមកក្នុងជីវិតយើងជារឿងល្អ ឬអាក្រក់ប៉ុនណាក៏ដោយ ក៏កុំទៅលង់នៅតែជាមួយអតីតកាលជ្រុលពេកអី បើកដួងចិត្តទទួលយករឿងថ្មីៗវិញប្រសើរជាង នោះជីវិតរបស់អ្នកនឹងមានពន្លឺ និងសេចក្តីសុខមិនខាន។
ចំណាំ៖ នេះគឺជាការបកស្រាយតាមរយៈចិត្តសាស្ត្រ និងការពិសោធន៍ជាក់ស្ដែងប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជាការបកស្រាយតាមយរៈវិទ្យាសាស្ត្រនោះទេ ប៉ុន្តែយើងនឹងព្យាយាមស្វែងរកការបកស្រាយតាមរយៈវិទ្យាសាស្ត្រមកចុះផ្សាយបន្ត៕
ហេតុអ្វីចាំបាច់ដេកមួយស្របក់?
តើអ្នកដឹងទេថា ការដេកមួយស្របក់ អាចផ្ដល់ផលប្រយោជន៍អ្វីខ្លះចំពោះអ្នក?
០១) បង្កើនការចងចាំ
ការមានទម្លាប់ដេកមួយស្របក់ អាចធ្វើឲ្យមុខងាររបស់ខួលក្បាលមានភាពប្រសើរទ្បើង ដែលជួយជំនួយដល់ការចងចាំរបស់អ្នកបានល្អ។
០២) អារម្មណ៍ស្រស់ថ្លា
តាមការសិក្សាបានឲ្យដឹងថា ៣៥ ភាគរយទៅហើយនៃមនុស្សពេញវ័យ មានដំណេកតិចជាង ៧ ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ ដែលកត្តាទាំងនេះ អាចធ្វើឲ្យពួកគេថយចុះផ្នែកសតិសម្បជញ្ញៈ និងមានអារម្មណ៍តប់ប្រមល់។ ការសិក្សាដដែរក៏បានឲ្យដឹងទៀតថា ការគេងមួយស្របក់ អាចជួយឲ្យអ្នកជៀសផុតពីបញ្ហាខាងលើ និងទទួលបានអារម្មណ៍ស្រស់ថ្លា។
០៣. បង្កើនផលិតភាព
ការសិក្សាជាច្រើន បានឲ្យដឹងបន្ថែមទៀតថា ការចំណាយពេលត្រឹមតែ ១០ ទៅ ៣០ នាទីជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីគេងមួយស្របក់ អាចជួយធ្វើឲ្យអ្នកមានទំនុកចិត្ត និងបង្កើនផលិតភាពខ្ពស់ ក្នុងការធ្វើការងារ៕
August 9, 2016
color blue
The Color Blue
The color blue is the color of trust and responsibility
This color is one of trust, honesty and loyalty. It is sincere, reserved and quiet, and doesn't like to make a fuss or draw attention. It hates confrontation, and likes to do things in its own way.
From a color psychology perspective, blue is reliable and responsible.
This color exhibits an inner security and confidence.
You can rely on it to take control and do the right thing in difficult times.
It has a need for order and direction in its life, including its living and work spaces.
This is a color that seeks peace and tranquility above everything else, promoting both physical and mental relaxation.
It reduces stress, creating a sense of calmness, relaxation and order - we certainly feel a sense of calm if we lie on our backs and look into a bright blue cloudless sky. It slows the metabolism. The paler the blue the more freedom we feel.
In the meaning of colors, blue relates to one-to-one communication, especially communication using the voice - speaking the truth through verbal self-expression - it is the teacher, the public speaker.
The color blue is idealistic, enhancing self-expression and our ability to communicate our needs and wants. It inspires higher ideals.
Blue's wisdom comes from its higher level of intelligence, a spiritual perspective.
Blue is the color of the spirit, devotion and religious study. It enhances contemplation and prayer. On the other hand, blue's devotion can be to any cause or concept it believes in, including devotion to family or work.
Blue is the helper, the rescuer, the friend in need. It's success is defined by the quality and quantity of its relationships. It is a giver, not a taker. It likes to build strong trusting relationships and becomes deeply hurt if that trust is betrayed.
Blue is conservative and predictable, a safe and non-threatening color, and the most universally liked color of all, probably because it is safe and non-threatening. At the same time blue is persistent and determined to succeed in whichever endeavors it pursues.
Change is difficult for blue. It is inflexible and when faced with a new or different idea, it considers it, analyzes it, thinks it over slowly and then tries to make it fit its own acceptable version of reality.
Blue is nostalgic. It is a color that lives in the past, relating everything in the present and the future to experiences in the past.
If blue is your favorite color, it will reflect in your personality! Personality color blue will give you more information on this.
If you are thinking of using blue in a business application, read about the meaning of colors in business.
Positive and Negative Traits of the Color Blue
Positive keywords include: loyalty, trust and integrity, tactful, reliability and responsibility, conservatism and perseverance, caring and concern, idealistic and orderly, authority, devotion and contemplation, peaceful and calm.
Negative keywords include: being rigid, deceitful and spiteful, depressed and sad, too passive, self-righteous, superstitious and emotionally unstable, too conservative and old-fashioned, predictable and weak, unforgiving, aloof and frigid. It can also indicate manipulation, unfaithfulness and being untrustworthy.
Blue Represents
Communication: Blue relates to one-to-one verbal communication and self expression.
Peace and calm: The color blue induces calm and peace within us, particularly the deeper shades.
Honesty: Blue is the colour of truth.
Authority: The darker the color blue, the more authority it has.
Religion: Blue is the colour of devotion and religious study.
Wisdom: Blue enhances the wisdom of the intellect.
Effects of Blue
Conservative: The color blue is a safe colour - the most universally liked colour of all.
Predictable: Blue is not impulsive or spontaneous and it doesn't like to be rushed - blue needs to analyze and think things through, and to work to a plan.
Orderly: Blue needs to have direction & order- untidiness and unpredictability overwhelms it.
Rigid: Blue likes familiarity. It doesn't like change and will stubbornly do things its own way, even if there is a better way.
Variations of the Color Blue
Pale Blue: Pale blue inspires creativity and the freedom to break free.
Sky Blue: One of the calmest colors, sky blue inspires selfless love and fidelity. It is non-threatening and promotes a helpful nature that can overcome all obstacles. It is the universal healer.
Azure Blue:A color of true contentment, azure inspires determination and ambition to achieve great things, a sense of purpose in striving for goals.
Dark Blue: Dark blue is the color of conservatism and responsibility. Although it appears to be cool, calm and collected, it is the color of the non-emotional worrier with repressed feelings, the pessimist and the hypocrite. Dark blue can be compassionate but has trouble showing it as its emotions run deep. Dark blue is a serious masculine color representing knowledge, power, and integrity, and is used quite often in the corporate world.
The color blue is the color of trust and responsibility
This color is one of trust, honesty and loyalty. It is sincere, reserved and quiet, and doesn't like to make a fuss or draw attention. It hates confrontation, and likes to do things in its own way.
From a color psychology perspective, blue is reliable and responsible.
This color exhibits an inner security and confidence.
You can rely on it to take control and do the right thing in difficult times.
It has a need for order and direction in its life, including its living and work spaces.
This is a color that seeks peace and tranquility above everything else, promoting both physical and mental relaxation.
It reduces stress, creating a sense of calmness, relaxation and order - we certainly feel a sense of calm if we lie on our backs and look into a bright blue cloudless sky. It slows the metabolism. The paler the blue the more freedom we feel.
In the meaning of colors, blue relates to one-to-one communication, especially communication using the voice - speaking the truth through verbal self-expression - it is the teacher, the public speaker.
The color blue is idealistic, enhancing self-expression and our ability to communicate our needs and wants. It inspires higher ideals.
Blue's wisdom comes from its higher level of intelligence, a spiritual perspective.
Blue is the color of the spirit, devotion and religious study. It enhances contemplation and prayer. On the other hand, blue's devotion can be to any cause or concept it believes in, including devotion to family or work.
Blue is the helper, the rescuer, the friend in need. It's success is defined by the quality and quantity of its relationships. It is a giver, not a taker. It likes to build strong trusting relationships and becomes deeply hurt if that trust is betrayed.
Blue is conservative and predictable, a safe and non-threatening color, and the most universally liked color of all, probably because it is safe and non-threatening. At the same time blue is persistent and determined to succeed in whichever endeavors it pursues.
Change is difficult for blue. It is inflexible and when faced with a new or different idea, it considers it, analyzes it, thinks it over slowly and then tries to make it fit its own acceptable version of reality.
Blue is nostalgic. It is a color that lives in the past, relating everything in the present and the future to experiences in the past.
If blue is your favorite color, it will reflect in your personality! Personality color blue will give you more information on this.
If you are thinking of using blue in a business application, read about the meaning of colors in business.
Positive and Negative Traits of the Color Blue
Positive keywords include: loyalty, trust and integrity, tactful, reliability and responsibility, conservatism and perseverance, caring and concern, idealistic and orderly, authority, devotion and contemplation, peaceful and calm.
Negative keywords include: being rigid, deceitful and spiteful, depressed and sad, too passive, self-righteous, superstitious and emotionally unstable, too conservative and old-fashioned, predictable and weak, unforgiving, aloof and frigid. It can also indicate manipulation, unfaithfulness and being untrustworthy.
Blue Represents
Communication: Blue relates to one-to-one verbal communication and self expression.
Peace and calm: The color blue induces calm and peace within us, particularly the deeper shades.
Honesty: Blue is the colour of truth.
Authority: The darker the color blue, the more authority it has.
Religion: Blue is the colour of devotion and religious study.
Wisdom: Blue enhances the wisdom of the intellect.
Effects of Blue
Conservative: The color blue is a safe colour - the most universally liked colour of all.
Predictable: Blue is not impulsive or spontaneous and it doesn't like to be rushed - blue needs to analyze and think things through, and to work to a plan.
Orderly: Blue needs to have direction & order- untidiness and unpredictability overwhelms it.
Rigid: Blue likes familiarity. It doesn't like change and will stubbornly do things its own way, even if there is a better way.
Variations of the Color Blue
Pale Blue: Pale blue inspires creativity and the freedom to break free.
Sky Blue: One of the calmest colors, sky blue inspires selfless love and fidelity. It is non-threatening and promotes a helpful nature that can overcome all obstacles. It is the universal healer.
Azure Blue:A color of true contentment, azure inspires determination and ambition to achieve great things, a sense of purpose in striving for goals.
Dark Blue: Dark blue is the color of conservatism and responsibility. Although it appears to be cool, calm and collected, it is the color of the non-emotional worrier with repressed feelings, the pessimist and the hypocrite. Dark blue can be compassionate but has trouble showing it as its emotions run deep. Dark blue is a serious masculine color representing knowledge, power, and integrity, and is used quite often in the corporate world.
July 21, 2016
wonder woman stamps honor 75 year of amazon glory
The stamps, to be issued October 7, showcase the superhero's
costume evolution from her World War II origins to her most recent
incarnation leading up to the June 2 standalone "Wonder Woman" movie starring Gal Gadot.
The postal service announced the stamps at San Diego Comic-Con in partnership with Warner Bros. Consumer Products and DC Entertainment.
The stamp sheets feature four different stamp designs depicting Wonder Woman during the comic book eras: Golden Age (1941-55), Silver Age (1956-72), Bronze Age (1973-86) and Modern Age (1987-present).
The top row of stamps use show Wonder Woman in the Modern Age as she wears her beloved costume while wielding a hammer and hearkening back to her Greek mythology background. The second row of stamps shows Bronze Age Wonder Woman as she defends herself in battle using bullet-deflecting bracelets. The third row of stamps gives fans the Silver Age superhero holding onto her golden lasso of truth.
Lastly, the stamp sheet includes a design of Golden Age Wonder Woman wearing her original costume with a longer skirt, as originally envisioned in 1941 by her creator William Moulton Marston.
This isn't the first time USPS has honored Wonder Woman on stamps. In 2006, a Wonder Woman stamp with art by Ross Andru and Mike Esposito debuted alongside other stamps featuring fellow superheroes Aquaman, Batman, The Flash, Green Arrow, Green Lantern, Hawkman, Plastic Man, Supergirl and Superman.
The postal service announced the stamps at San Diego Comic-Con in partnership with Warner Bros. Consumer Products and DC Entertainment.
The stamp sheets feature four different stamp designs depicting Wonder Woman during the comic book eras: Golden Age (1941-55), Silver Age (1956-72), Bronze Age (1973-86) and Modern Age (1987-present).
The top row of stamps use show Wonder Woman in the Modern Age as she wears her beloved costume while wielding a hammer and hearkening back to her Greek mythology background. The second row of stamps shows Bronze Age Wonder Woman as she defends herself in battle using bullet-deflecting bracelets. The third row of stamps gives fans the Silver Age superhero holding onto her golden lasso of truth.
Lastly, the stamp sheet includes a design of Golden Age Wonder Woman wearing her original costume with a longer skirt, as originally envisioned in 1941 by her creator William Moulton Marston.
This isn't the first time USPS has honored Wonder Woman on stamps. In 2006, a Wonder Woman stamp with art by Ross Andru and Mike Esposito debuted alongside other stamps featuring fellow superheroes Aquaman, Batman, The Flash, Green Arrow, Green Lantern, Hawkman, Plastic Man, Supergirl and Superman.
July 10, 2016
ស្នាដៃនែបុព្វបុរសខ្មែរ
ធាតុពិតប្រទេសជាតិនីមួយៗដែលអាចមានវត្តមាននៅលើសំបកផែនដីយើងនេះ សុទ្ធសឹងរបស់រឺវត្ថុធាតនានាសំរាប់តំនាងវប្បធម៌របស់ជាតិផ្សេងៗរៀងៗខ្លន។ ហើយ ដើម្បីស្គាល់នូវវប្បធម៌ របស់ខ្លួនមួយបានគឺ ទាមទាអោយមានភស្តុដែលតំនាងអោយ សម្បត្តិវប្បធម៌ ដែលជាមរតកតំនាងអោយដួងព្រលឹងជាតិរបស់ខ្លួន។ ដោយឡែក ខ្មែរជាជនជាតិមួយក្នុងចំនោមជនជាតិនានាក្នុងលោកកីយ៍នេះដែរ ហើយក៏ពោពេញ ទៅដោយធនធានធម្មជាតិ និង ផ្នែកវប្បធម៌មិនចាញ់ប្រទេសជាតិជិតខាងឡើយ។ ជាពិសេសខ្មែរមានប្រាសាទរាប់សិបប្រាសាទ ដែលជាស្នាដៃរបស់ស្ថាបនិកល្បីៗ សុទ្ទសឹងតែជាកំពូលវិស្វាក់ករដែលពោពេញ ទៅដោយសមត្ថភាពពេញខ្លួនដែលបាន ក៍សាងឡើងគ្រប់តែទំព័រនៅក្នុងសម័យកាលនាប្រវត្តិសាស្រ្ត។ ប្រាសាទបុរាណដ៍ច្រើ នពេកពន់ដែលត្រូវបានក៍សាងឡើង ពីផ្ទាំងសិលាសុទ្ទសឹងជាវត្ថុធាតុដែលកំររកបាន នៅលើសកលលោលនេះ។ ប្រាសាទនីមួយៗត្រូវបានក៍សាងឡើងដោយរចនាម៉ូតខុស ៗគ្នាទៅតាមរចនាបទផ្សេងៗ ដែលតំនាងអោយយុគសម័យកាលនីមួយៗតាំងពីបុរា ណកាល។ ហើយស្នាដៃទាំងនេះក៍ជាផ្នែកមួយដែលមានតំលៃវិសេសវិសាលបំផុត ដែលជំរុញ អោយវប្បធម៍ខ្មែរឈានដល់កំពូលដែរ។ ទន្ទឹមនិងនេះកំរងឯកសារ ប្រវត្តិសាសន៍ ក៍ដូចជាកំនត់ត្រាតាមរយ:សិលាចារឹកនានាក៍បានឪ្យិដឹងពីជីវិត្តប្រព្រិត្ត ទៅនៃបុព្វបុរសខ្មែរ គ្រប់តែជំនាន់ដែលបានបង្ហាញថាពួកលោកសុទ្ទសឹងតែធ្លាប់បាប ឆ្លងកាត់នូវកាប្រយុទ្ធប្រឈមប្រឆាំងតតាំងទប់ទលនិងបញ្ឈប់ការឈ្លានពានគ្រប់ប្រភេ ទដើម្បីបព្វហេតុបេតិកភណ្ឌ័ផ្សេងៗដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់កួនចៅដែលជាមនុស្សជំនា ន់ក្រោយៗ ជាសត្យានុម័តមនុស្សជំនាន់មុនដែលមានតួនាទីជាអក្នបង្កើតស្នាដៃរបស់ ខ្លួនតាមរយះការក៏សាងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ននានា ជាពិសេសគឺត្រួវសាងសង់នូវអ្វីដែល ជាអច្ឆរិយរឺក៏ប្រាសាតបិរាណផ្សេងៗអោយបានច្រើនទៅតាមសមត្ថភាពដែលអាចធ្វើ ទៅបាន ពីព្រោះការសាងសង់ឡើងវាពិតជាមានតំលៃវិសេសវិសាលណាស់ ពីព្រោះ វាបានបញ្ជាក់អោយមនុស្សជំនាន់ក្រោយបានដឹងអំពីរបបគ្រប់គ្រងប្រទេសជាតិនាស ម័យកាលបុព្វបុរសជំនាន់មុនៗនិងបានឆ្លុះបញ្ជាំងអំពីសម្ថភាពមនុស្សជំនាន់នោះដល់ កំរិតណាពីសេសគឺសាងសង់ឡើងគឹដើម្បីទុក្ខជាកេតំនែលសំរាប់តំនាងអោយ[[ព្រះសិវះ ព្រះព្រហ្ម]] ដួងព្រលឹងដូនតាជំនាន់មុនៗដែលជាអាទីទេព តំនាងអោយដួង ព្រលឹង របស់ជាតិ។ និងជាពិសេសវាជាវត្ថុទិពតាងតំនាងថា រាល់សម្មិផលក៏ដូចជាប្រាសាទ ទាំងនេះវាជាកេមរតកដួនតាតំនាងអោយកូនចៅជំនាន់ក្រោយៗដឹងនិងជឿជាក់ថាពិ តជាធ្លាប់មានជំនាន់មុនៗនិងជំនាន់ពួកយើងឈានចូលមកដល់នោះបើមិនជឿក៏មិន កើត ពីព្រោះវានូវមានវត្ថុតំនាងពាសពេញដីពេញផ្ទៃប្រទេសបែបនេះ។
ទម្លាប់៩យ៉ាងរបស់បុគ្គលជោគជ័យតែងធ្វើមុនពេលចូលគេង
តើប្រិយមិត្តបានធ្វើអ្វីខ្លះមុនពេលចូលគេង? នឹកដល់សំណួរនេះ លោកអ្នកអាចចាប់ផ្ដើមគិតមើលឡើងវិញពីអ្វីដែលលោកអ្នកបានធ្វើមុនពេលចូលគេងកាលពីយប់មិញ។ ទោះបីជាចម្លើយរបស់ប្រិយមិត្តចេញមកក្នុងរូបភាពបែបណាក៏ដោយ ការពិតនៃការលើកឡើងសំណួរនេះ គ្រាន់តែចង់បង្ហាញលោកអ្នកឲ្យស្វែងយល់ពីទម្លាប់មួយចំនួនរបស់ បុគ្គលជោគជ័យមុនពេលគេងតែប៉ុណ្ណោះ។
ដូច្នេះ សូមប្រិយមិត្តសាកផ្ទៀងផ្ទាត់ទាំងអស់គ្នាមើល៍ថា តើទម្លាប់របស់អ្នក ដូចទៅនឹងទម្លាប់ ៩យ៉ាងរបស់បុគ្គលជោគជ័យខាងក្រោមនេះឬយ៉ាងណា?
១) បែងចែកពេលវេលា
គ្មានឡើយភាពខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាឥតប្រយោជន៍របស់បុគ្គលជោគជ័យ។ បុគ្គលប្រភេទនេះបានដឹងថា ការកំណត់ពេលេវេលាធ្វើកិច្ចការប្រចាំថ្ងៃនីមួយៗឲ្យបានត្រឹមត្រូវ និងធ្វើឲ្យខ្លួនមានតម្លៃ អាចគោរពតាមផែនការរបស់ខ្លួន។ពេលវេលាសម្រាប់ការងារ ការទទួលទានអាហារ ការជួបជុំគ្រួសារ មិត្តភក្ដិ លំហែកាយ ឬ ចូលគេងសុទ្ធតែត្រូវបានបែងចែកយ៉ាងត្រឹមត្រូវជាមុន ទើបអ្វីៗអាចចម្រេចបានតាមផែនការទាំងនេះ ក្រោយពេលខ្លួនក្រោកពីដំណេកនៅថ្ងៃស្អែក។
២) អានសៀវភៅ
បុគ្គលជោគជ័យនៅលើពិភពលោកភាគច្រើនចូលចិត្តអានសៀវភៅណាស់។ មនុស្សប្រភេទនេះ តែងចូលចិត្តអាន និង រៀនពីអ្វីដែលជាគំនិតរបស់អ្នកដទៃ។ តើអ្នកមានដឹងទេថា ការអានសៀវភៅ គឺជាផ្លូវកាត់មួយសម្រាប់អ្នកឆ្ពោះទៅរកជោគជ័យដែរឬទេ? បុគ្គលជោគជ័យទាំងនោះមានជាអាទិ៍មហាសេដ្ខីអាមេរិក ប៊ីល ហ្គេត ចំណាយពេលអានសៀវភៅរហូតដល់យប់ជ្រៅអស់កម្លាំងចូលទៅគេងលក់តែម្ដង។
៣) ចំណាយពេលវេលាជួបជុំសមាជិកគ្រួសារ ឬ មិត្តភក្ដិ
ជោគជ័យ កើតឡើងតាមរយៈការទំនាក់ទំនង។ដូច្នេះហើយបានជាបុគ្គលជោគជ័យទាំងឡាយបានចំណាយពេលវេលាដ៏មានតម្លៃ ដើម្បីជួបជុំជាមួយគ្រួសារ និងមិត្តភក្តិចែករំលែកចំណេះដឹង ក៏ដូចជាពិភាក្សាពីការងារជាដើម។បុគ្គលជោគជ័យភាគច្រើនជ្រើសរើស ថ្ងៃពុធរៀងរាល់សប្ដាហ៍សម្រាប់ការ ជួបជុំជាមួយមិត្តភក្តិ ហើយក្រៅពីនោះ សម្រាប់ការជួបជុំជាមួយគ្រួសារ។
៤) រៀបចំគម្រោងសម្រាប់ធ្វើនៅថ្ងៃស្អែក
គម្រោងសម្រាប់ធ្វើការនៅថ្ងៃស្អែក គឺជាផែនការសំខាន់មួយ ដែលបុគ្គលជោគជ័យត្រូវរៀបចំឡើងមុនពេលគេង។បន្ទាប់មក គេត្រូវរៀបចំពីអ្វីដែលជាតម្រូវការសម្រាប់ត្រៀមខ្លួនសម្រេច ផែនការនោះ ដូចជាការរៀបចំសំណុំឯកសារដែលពាក់ព័ន្ធ សំលៀកបំពាក់ត្រៀមទុកមុនជាដើម។
៥) ធ្វើសមាធិ
សកម្មភាពដ៏អស្ចារ្យមួយទៀតរបស់បុគ្គលជោគជ័យ គឺការធ្វើសមាធិ នូវអ្វីដែលពួកគេយល់ថា នឹងជួយធ្វើឲ្យសុខភាពផ្លូវការ និងផ្លូវចិត្តរបស់ខ្លួនមានស្មារតីរឹងមាំល្អអាចជៀសវាងបញ្ហា ឬសម្ពាធនានាមកលើរាងកាយបាន។ បើអ្នកអនុវត្តទម្លាប់នេះបាន ប្រសិទ្ធភាពនៃការគិតរបស់អ្នកនឹងផ្ដោតទៅលើអ្វីដែលអ្នកចង់ធ្វើ និងមិនធ្វើឲ្យអ្នកមានអារម្មណ៍រវើរវាយទៀតផង។អ្នកអាចចំណាយពេលត្រឹមតែ៥ ទៅ១០ នាទីមុនពេលគេង គឺគ្រប់គ្រាន់ទៅហើយសម្រាប់ការសមាធិនេះ។
៦) មានចក្ខុវិស័យខ្ពស់លើផែនការសមា្រប់ថ្ងៃស្អែក
វិធីសាស្រ្តមួយដើម្បីត្រៀមខ្លួនរួចរាល់សម្រាប់អ្វីដែលនឹង កើតឡើងនៅថ្ងៃស្អែក គឺចក្ខុវិស័យរបស់បុគ្គលជោគជ័យ។ ផែនការឬ គម្រោងដែលនឹងត្រូវធ្វើនៅថ្ងៃស្អែក គឺជាគោលដៅវាយលុកសម្រេចឲ្យបានរបស់អ្នកជោគជ័យដោយទំនុកចិត្ត និង ភាពជឿជាក់ តាមរយៈការស្វែករកមធ្យោបាយ ឬ គន្លឹះល្អៗ ឈានទៅដល់សមេ្រចផែនការនោះ។ដូច្នេះ សម្រាប់អ្នក អ្នកអាចចំណាយពេល៥នាទីទៅ ១០ នាទីរិះរកវិធីសាស្រ្តនានាសម្រាប់សមេ្រចផែនការរបស់អ្នកនៅថ្ងៃស្អែក។
៧) សរសេរសមិទ្ធផលដែលសម្រេចបាននៅថ្ងៃនេះ
តើអ្នកបានសម្រេចសមិទ្ធផលអ្វីខ្លះនៅថ្ងៃស្អែក? នេះជាសំណួរមួយរបស់បុគ្គលជោគជ័យតែងចោទសួរខ្លួនឯងមុនពេលចូលគេង។វាអាចជាចម្លើយអវិជ្ជមានសម្រាប់អ្នក តែសម្រាប់បុគ្គលប្រភេទនេះត្រូវតែសម្រេចឲ្យបាន។ការទទួលទានអាហារថ្ងៃត្រង់ ពេលល្ងាច ឬ អាចត្រលប់មកផ្ទះវិញបានទៀងទាត់ ចំណាយពេលវេលាដ៏មានតម្លៃសម្រាប់បង្កើនភាពស្និទ្ធស្នាលក្នុងគ្រួសារ និងធ្វើឲ្យបុគ្គលទាំងនេះគេងលក់ស្រួល។ បើលោកអ្នកមិនមានចំណុចខាងលើនេះទេ បញ្ជាក់ថា អ្នកត្រូវរៀបចំខ្លួនអ្នកឡើងវិញ។ លើកក្រោយអ្នកអាចសរសេរពីសមិទ្ធផល៣ ក្នុងចំណោមសមិទ្ធផលចំនួន៥ ដែលអ្នកសម្រេចបាននៅថ្ងៃនេះ ក៏គ្រប់គ្រាន់ដែរ។
៨) ធ្វើអ្វីឲ្យបាននៅថ្ងៃនេះ
តើអ្នកធ្លាប់គិតទេថា បុគ្គលជោគជ័យជាមនុស្សខ្ជិលទុកការងារនៅគរជើងគ្នារកចេញជា សមិទ្ធផលមួយគ្មាន? ចុះអ្នកវិញយ៉ាងម៉េចដែរ? បើលោកអ្នកបំពេញការងារមិនអស់ពីដៃពីជើង ហើយទុកចោលអាងថាចាំថ្ងៃនេះ ឬ ថ្ងៃនោះ មួយឆាកជីវិតរបស់អ្នកប្រហែលនៅតែជាមនុស្សបរាជ័យដដែល។នេះមិនមែនមានន័យថា បុគ្គលជោគជ័យទាំងអស់អាចធ្វើការងារសុទ្ធតែរាល់នោះទេ តែបើការងារនោះសម្រេចមិនបាននៅថ្ងៃនេះ គេនិងប្ដេជ្ញាថា និងធ្វើឲ្យហើយនៅថ្ងៃស្អែក។ប៉ុន្តែ លោកអ្នកត្រូវចាំថា បុគ្គលជោគជ័យនៅលើលោកជាទូទៅតែងតែធ្វើអ្វីឲ្យហើយនៅថ្ងៃនេះ ទើ់បពួកគេអាចគេងលក់ស្រួលបាន។
៩) គេងឲ្យបានគ្រប់គ្រាន់
លោកអ្នកពិតជាធ្លាប់ស្ថិតក្នុងស្ថានភាពមួយដែលគេងមិន គ្រប់គ្រាន់ នឹងធ្វើឲ្យអ្នកអស់កម្លាំង ងងុយគេងធ្វើកិច្ចការអ្វីមិនបានសម្រេចហើយមិនយូរមិនឆាប់នឹងមានជម្ងឺ និងបណ្ដាលឲ្យសមត្ថភាពខួរក្បាលចុះខ្សោយជាមិនខាន។ ដូច្នេះដើម្បីទទួលបានជោគជ័យដូចបុគ្គលជោគជ័យនានា លោកអ្នកត្រូវគេងឲ្យបានគ្រប់គ្រាន់ទើបជាការប្រសើរ ៕
ប្រើវិជីទាំង៨យ៉ាងនេះដើម្បីចេះសន្សំលុយនិងជៀសវាងការចំណាយខ្ជះខ្ជាយទិញអិវ៉ាន់ផ្សេងៗ
មនុស្សជាច្រើនតែងស្វែងរកវិធីផ្សេងៗគ្នា ដើម្បីរៀនចេះសន្សំលុយសម្រាប់ទិញវត្ថុប្រើប្រាស់ផ្សេងៗ។ហើយនេះជាវិធីទាំង៨យ៉ាងដើម្បីរៀនធ្វើឲ្យខ្លួនឯងចេះសន្សំលុយ៖
១) កាត់បន្ថយការទិញរបស់ថ្មីៗ៖
ជាការចាប់ផ្ដើមអ្នកមិនត្រូវគិតតែពីទិញរបស់ប្រើប្រាស់ថ្មីៗតាមតែចិត្តអ្នកនឹកឃើញនោះទេ។ ប្រសិនបើរបស់ទាំងនោះមិនសូវជាផ្ដល់អត្ថប្រយោជន៍អ្វីដល់អ្នកទេ គប្បីកុំទិញវាអី។
២) សន្សំលុយដោយការជាវរបស់លក់ដុំ៖
នេះគឺជាវិធិដ៏វៃឆ្លាតវៃមួយក្នុងការសន្សំសំចៃប្រាក់របស់អ្នកដោយងាកពីការជាវរបស់លក់រាយមកជារបស់លក់ដុំវិញ។ អ្នកមិនត្រឹមតែចំណេញលុយមួយចំនួនប៉ុណ្ណោះទេតែអ្នកអាចទទួលបាន សេវាកម្មដឹកជញ្ជូនដោយមិនគិតថ្លៃក៏មាន។
៣) ដាក់កំហិតខ្លួនឯងទៅលើការទិញវត្ថុនានា៖
អ្នកគួរបង្កើតជាបញ្ជីដ៏ច្បាស់លាស់មួយនៅពេលអ្នកមានគម្រោងថា ទៅផ្សារ។ ធ្វើដូចនេះវា និងជួយដាស់តឿនអ្នកមិនឲ្យចេះតែរវើរវាយទិញរបស់របរគ្មានប្រយោជន៍ទៀតនោះទេ។
៤) ចេះតថ្លៃ
អ្នកនឹងបាត់បង់ឪកាសសម្រាប់សន្សំលុយនៅពេលអ្នកទិញអ្វី
មួយដោយមិនដែលតថ្លៃជាមួយអ្នកលក់។ គេអាចបោកប្រាស់តម្លៃអ្នករហូតដល់អ្នកនឹកស្មានមិនដល់ ក៏មាន។
៥) មិនត្រូវចង់បានរបស់ផ្សេងៗរហូតទេ៖
នៅពេលអ្នកវីវក់ជាមួយរបស់របរថ្មីៗទំនើបៗលុយនៅក្នុងកាបូបអ្នកគឺប្រាកដជាមិនសល់នោះទេ។អ្នកអាចនិងចាយវាយលុយដូចរន្ទះនៅពេលអ្នកពេញចិត្តចង់បានអ្វីមួយ។
៦) បង្កើតទម្លាប់ចែករំលែកជៀសជាងការទិញរបស់ថ្មី៖
ប្រសិនបើអ្នកចង់បានកម្រាលពូកថ្មីអ្នកគួរសួរទៅកាន់បងប្អូនអ្នកសាកមើលថាពូកគេមានដែរឬទេ? វាប្រសើរជាងការទិញថ្មីទាំងដឹងថាវាមិនចាំបាច់ទាល់តែសោះសម្រាប់អ្នក។
៧) ពិចារណាថាអ្នកអាចធ្វើវាដោយខ្លួនឯងបានឬអត់៖
អ្នកអាចចំណេញប្រាក់បានមួយផ្នែកដែរនៅពេលអ្នកអាចធ្វើអ្វីមួយបានដោយខ្លួនឯងហើយមិនបាច់ហត់ទៅជួលអ្នកដទៃ។
៨) ចេះប្រៀបធៀប៖
ចំណេះដឹងគឺជាកម្លាំង។ហើយអ្នកនឹងអាចយកលុយទាំងនោះទៅទិញកម្លាំងនៅពេលអ្នកសិក្សា ស្រាវជា្រវពីវាកាន់តែដិតដល់។ មិនត្រូវដាច់ចិត្តទិញអ្វីមួយដោយគ្រាន់តែឃើញវាតែម្ដងនោះទេ៕
ច្បាប់កូនចៅ
១ នេះបទកាកគតិ៍ ទើបចងជាបទ ជាច្បាប់ទូន្មាន
តាមដោយគន្លង ព្រេងព្រឹទ្ធបុរាណ អ្នកប្រាជ្ញនិទាន
ប្រដៅបុត្រភ្ងា។
ហៃកូនពន្លក ស្ងួនអើយមាសយក បណ្ដាំបិតា
ឳពុកនេះចាស់ ឥតអ្វីអោយបា ស្ងួនអើយរក្សា
ពាក្យឳពុកនៅ។
ឱកូនកំសត់ រៀនអោនរៀនអត់ រៀនគិតក្នុងក្រៅ
រៀនអោនលំទោន កុំអោយហ្មងសៅ ដល់ខ្លួនកូនពៅ
កេរ្ដិ៍ដល់ឳពុក។
ដឹងឆ្លើយត្បិតដង កូនសើចរែងឆ្គង ត្បិតតែឳពុក
ទ្រព្យគង់ត្បិតស្រី ចេះរៀបដាក់ទុក ប្រះដេកឆាប់លក់
ត្បិតឥតបើគិត។
៥ - ចំណេះទាំងឡាយ កិច្ចកលដោះស្រាយ ត្បិតតែគំនិត
ដឹងកិច្ចដឹងកល ដឹងឆ្ងាយដឹងជិត ដូចកលកាំបិត
កាប់ឆ្ការទំលាយ។
ល្មមទៅល្មមខាន ល្មមដើរបំពាន ពុំគិតក្រងាយ
ល្មមឈប់បង្អង់ ល្មមខាននូវអាយ ក្ដីក្រកុំស្រាយ
ក្ដីជាកុំធ្វេស។
សូវដើរកុំដេក សូវថប់កុំត្រេក សេចក្ដីប្រហែស
សូវខានកុំពារ ចចើងចចេស សូវចូលកុំចៀស
វាសរួចសឹមគូរ។
លឿនកុំបំបោល ពាក្យព្រេងកុំចោល ខឹងកុំអ៊ូទ្រូ
ស្រាយចេញអោយឆាប់ កុំអោយទុកយូរ សេចក្ដីមូទូ
មិនគិតខុសត្រូវ។
ដេកកុំដំងើច គេក្រកុំសើច គេភ័យកុំព្យូហ៍
ទោះខឹងប៉ុន្មាន ធ្វើជាអោយគួរ តឹងគិតអោយធូរ
យូរគិតអោយឆាប់។
១០ -សេចក្ដីបំរុង ពាក្យដើមពាក្យចុង ប្រកាន់អោយខ្ជាប់
សូវនឿយអោយខ្លួន កុំអោយបង់ទ្រព្យ សូវបង់ក្ដីគាប់
កុំអោយខ្លួនស្លាប់។
សូវស្លាប់ទៅជា កុំបង់ធម្មា អិរិយាសីលគាប់
អោយគិតជញ្ជឹង រំពឹងអោយសព្វ ពាក្យស្លែងកុំស្អប់
ពាក្យគាប់អោយយក។
ចង់គង់អោយទុក ចង់បានក្ដីសុខ អោយស្វែងដើររក
ឃើញច្បាស់ធម៌ផង អោយយកខ្លួនជ្រក ក្ដីសោកមម៉ោក
អោយជៀសចេញឆ្ងាយ។
កូនអើយលោកិយ នេះអោយរៀនក្ដី រៀនច្បាប់ទាំងឡាយ
រៀនទាំងសំដី កុំបីរាយមាយ ក្ដីក្រក្ដីងាយ
ក្ដីគួរក្ដីសម។
ឱកូនពុំងា ធម្មតាអ្នកជា អោយរៀនថែទាំ
រៀនដាក់រៀនទុក រៀនរៀបរៀនចំ រៀនរកសន្សំ
លក់ចេញទិញចូល។
១៥ -មួយសោតអែច្បាប់ បើបានមានទ្រព្យ មនុស្សផងមកមូល
ពឹងពាក់ប្រាណណា បាយកប្រមូល សន្សំផ្សំចូល
យកមកជាគ្នា។
កូនអើយអែម្លប់ មនុស្សផងចូលឈប់ សំរាន្ដអាត្មា
ព្រៃឈើជាម្លប់ ត្រសុំសាខា ម្ដេចឡើយប្រែជា
ក្ដៅជ្រកពុំបាន។
មនុស្សផងរំលង រកម្លប់ទៀតហោង ចូលចតសំរាន្ដ
ម្លប់នោះត្រជាក់ ត្រសាក់ក្សេមក្សាន្ដ មនុស្សផងចូលថ្កាន
មិនមានហៅអាក់។
ឧបមាដូចទឹក ជ្រាលជ្រៅពន្លឹក ជាទីសំណាក់
មច្ឆោមច្ឆា ចេញចូលពឹងពាក់ ព្រោះទឹកត្រជាក់
មិនមានហ្មងសៅ។
ពុំគិតឡើយហោង ឯទឹកនោះផង ម្ដេចប្រែជាក្ដៅ
មច្ឆាទាំងឡាយ ព្រាត់ព្រាយរត់ទៅ រកទឹកទៀតនៅ
ពុំនាក់អាត្មា។
២០ -កូនអើយថាបើ បាឯងអាចធ្វើ ក្ដៅក្ដាត់មហិមា
ព្រៀងលានទាំងឡាយ គេនឹងនិន្ទា ដំនៀលដៀលថា
បាអែងពុំចេះ។
អាប់ឥតប្រាជ្ញា អាប់ទាំងឥរិយា យោបល់ចំណេះ
អាប់ទាំងមារយាទ អាប់ទាំងតំរិះ ត្បិតបាឯងនេះ
ពុំចេះរក្សា។
គណនាដូចទឹក កូនអើយបើល្គឹក ពុំមានមច្ឆា
មួយគ្រាន់ពន្លៀក នៅក្នុងគង្គា ពុំរាប់ហៅជា
ប្រសើរឡើយហោង។
មួយសោតអ្នកណា គេមកប្រាប់ថា ត្បិតបាធ្វើឆ្គង
បាគិតជញ្ជឹង រំពឹងដើមទង កុំបាតោតតូង
ក្អេងក្អាងពុំគាប់។
ទូកហួសកំពុង រាចែវបង្អង់ ថយមកចូលចាប់
ពាក្យលឿនហួសខ្នាត ហៅឥតគំនាប់ ថយមករកគាប់
ពុំបានឡើយណា។
២៥ -អង្គុយហួសស័ក្ដិ ស្រដីហួសថ្នាក់ បង់បោយហួសស្មា
ពុំមើលប្រមាណ នឹងប្រាណអាត្មា ហាហួសចង្កា
ថាហួសសេចក្ដី។
រីឯកង្កែប មុខដូចគេពេប ហាឡើងស្រដី
អួតអែងកំលាំង ជល់នឹងដំរី ទោះទាំងរាជសីហ៍
ក៏អញពុំខ្លាច។
មួយសោតចចក ដកកក្ងក់ អួតអែងអំណាច
នឹងជ្រែកប្រឹថពី ទៅខាំនាគរាជ ដណ្ដើមយករាជ្យ
ភូមិភពនាគា។
រីឯអណ្ដើក វារឡើងរវើក មកអួតអាត្មា
ថាអញនឹងលោត រំលងបព្វតា ហេតុក្ដីមោហា
ពុំដឹងខុសគាប់។
រីឯគីង្គក់ លោតឡើងពីភក់ មើលទៅគួរស្អប់
អួតខ្លួនថាល្អ ដូចមាសទឹកដប់ រាងអញចំប្រប់
ដូចរាជសីហា។
៣០ -ហាឡើងមិនធ្យាន ស្ដីមិនប្រមាណ នឹងប្រាណអាត្មា
សូវអោនកុំងើប សូវស្ងៀមកុំថា សូវវាយកុំយារ
សូវគប់កុំជះ។
ឱកូនពន្លក ច្បាប់នេះបាយក ស្ងួនកុំប្រហែល
ច្បាប់នេះប្រសើរ ហៅមហាវិសេស កូនអើយកុំធ្វេស
នឹងច្បាប់នេះណា។
មួយសោតឯល្បែង សប្បាយចង់លេង នេះឯងលោកថា
នឹងកើតទុក្ខក្រោយ នឹងបង់ទ្រព្យា នឹងកើតនិន្ទា
បង់មារយាទគាប់។
សប្បាយធ្វើស្រែ ចំការជួញប្រែ នោះមានគេរាប់
សប្បាយបានស៊ី សប្បាយបានទ្រព្យ សប្បាយនោះគាប់
សប្បាយយឺនយូរ។
មួយសោតឯស្រី ចេះលើកយសប្ដី ចេះគិតចេះគូរ
ចេះរៀបចេះចំ ចេះសមចេះគួរ អ្នកផងនឹងសួរ
រកឈ្មោះពុំខាន។
៣៥ នាងនេះឈ្មោះអ្វី មុខមាត់អប្រិយ សមជាអ្នកមាន
ម្លោះហើយនឹងកើត ទ្រព្យផងពុំខាន ព្រោះពាក្យសន្ដាន
ព្រេងលានគេទាយ។
រីឯពាក្យមនុស្ស ពុំដែលនឹងខុស ហួសពីទំនាយ
ពុំដែលនឹងផ្អៀង មិនជិតមិនឆ្ងាយ អ្នកផងទាំងឡាយ
គួរគិតកុំឆ្ងល់។
ពាក្យព្រេងលោកថា លោកមានឧបមា អោយគិតអោយយល់
ពាក្យលោកទំនឹម មិនមានអោយសល់ កូនអើយកុំឆ្ងល់
នឹងពាក្យនេះណា។
កុំអួតកុំអាង ដើរកុំមើលរាង មើលអង្គអាត្មា
កុំដើរផ្ទះគេ ហួសពេលវេលា កុំទៅធានា
ទ្រព្យគេទាំងឡាយ។
កុំដេកផ្កាប់មុខ កុំដើរពានថ្លុក ថាឯងសប្បាយ
មានទោសនឹងគេ កុំអោយនិយាយ ដើមគេនឹងក្លាយ
កើតជាទោសធំ។
៤០ - ខ្លួនទាបកុំតោង ដៃខ្លីកុំឈោង ស្រវាអោបភ្នំ
ចាស់កោងកាន់ច្រត់ អួតអាងប្រគំ ក្ងួរអួតផ្លុំ
ប៉ីពកយកខ្យល់។
ខ្វាក់ឆ្លុះកញ្ចក់ ដកកក្ងក់ ហាក់ឯងមើលយល់
ខ្វិនអួតនឹងផ្លោះ រំលងលើគល់ ទំពែករកកល
ចង់បានប្រេងលាប។
ក្ងែងចង់រាំ ក្រោកឡើងទន្ទាំ កែងកោងអោបឡាប
ថ្លង់ចង់ស្ដាប់ច្រៀង ផ្អៀងផ្អងទន់ទាប ដៃតូចខ្លួនទាប
ចង់ឈោងចាប់ផ្កាយ។
កូនអើយចូរស្ដាប់ ពាក្យនេះមហាគាប់ គ្រប់តួទាំងឡាយ
បាគិតរំពឹង ជញ្ជឹងអោយឆ្ងាយ កុំធ្វើរាយមាយ
នឹងច្បាប់នេះណា។
មួយសោតគេប្រាប់ ថាបាពុំគាប់ ទោសដល់អាត្មា
កុំបាភិតភាំង ស្លុតស្លាំងកាយា ប្រាណប្រុងឥរិយា
ស្មារតីអោយនឹង។
៤៥ - រិះរកគំនិត ជុំយោបល់គិត ទង់ទាញសន្ធឹង
ប្រាជ្ញាមួយកាត់ ចាត់ឡើងអោយដឹង ចំណេះមួយនឹង
ធ្វើហាក់មិនក្លឹក។
កូនអើយលោកថា ពាក្យលោកឧបមា ដូចគជសារសឹក
កាំភ្លើងដៃដុំ ពុំដែលនឹងក្លឹក ដេញដាលគគឹក
គគុកបោលចូល។
ធម្មតាអ្នកជា អ្នកមានប្រាជ្ញា សន្ដានត្រកូល
អោយគិតសញ្ជឹង រំពឹងអោយមូល ប្រាជ្ញាអោយចូល
ចងចាំទុកនៅ។
កុំអួតកុំអាង កុំភូតបំព្រាង កុំអោយចែចូវ
កុំកាច់កុំកិន រអែរអូវ កុំនាំពាក្យទៅ
ប្រាប់អោយកើតទោស។
កុំវេះកុំរៀន កុំបៀតកុំបៀន កុំស្ដីអោយមោះ
គ្នាបានជាខុស អោយមានសន្ដោស កុំហាអោយហួស
ជ្រួសពាក្យទៅមុន។
៥០ - ចូលសឹកកុំញោច ជំពាក់កុំបោច ខ្ជិលកុំចងពន្ធ
ជាគ្រូអាត្មា កុំអោយលោកអន់ សេចក្ដីទំងន់
សន្សឹមកុំបោល។
កុំអួតកំលាំង កុំអាងខ្លួនខ្លាំង រត់នឹងស្រមោល
កុំអាងជាធំ កុំងាយពាក្យពោល ពាក្យព្រេងកុំចោល
កុំថ្កោលទោសសង្ឃ។
កុំចោលផ្លូវវៀច កុំអាងអំណាច ដើរកាត់តំរង់
ក្រែងបង់អិរិយា សក្កាកុំគង់ លោកហៅថាល្ងង់
អាប់ឥតប្រាជ្ញា។
កូនអើយចូរស្ដាប់ ពាក្យមួយមហាគាប់ មានមិត្ដស្នេហា
អោយមើលមារយាទ មើលសព្វអិរិយា អោយដឹងថាជា
ជាកាចវៀចត្រង់។
អោយសមអោយសួន អោយល្មមនឹងខ្លួន អោយធួននឹងអង្គ
សឹមយកជាមិត្ដ ឋិតថេរដ៏លង់ ទៅមកតំរង់
ចេញចូលស៊ីចុក។
៥៥ - មិត្ដមួយសោតណា ទៅមកកាន់គ្នា បង្កើតអោយសុខ
មិត្ដមួយអោយទោស បង្កើតជាទុក្ខ មិត្ដមួយអោយឆុក
អោយបង់ទ្រព្យា។
មិត្ដមួយបង្ហិន ទៅមកខ្ជាន់ៗ ជក់ថ្នាំស៊ីស្លា
ចុះឡើងមិនអាក់ នឹងហិនអាត្មា កូនអើយលោកថា
អសារបង់ទ្រព្យ។
ឱកូនពិសី កូនប្រុសកូនស្រី ស្ងួនអើយបាស្ដាប់
ទំនឹមទំនង គន្លងផ្លូវច្បាប់ ទុកជាសណ្ដាប់
នៃនរជនជាតិ។
មួយសោតលោកថា រិកក្នុងអាត្មា មានបីពុំឃ្លាត
មួយស៊ីមួយដេក មួយដើរជាខ្នាត ស៊ីឥតមារយាទ
ពុំត្រូវសណ្ដាប់។
ដើរឥតបើគិត ដើរឥតគំនិត ហៅខុសនឹងច្បាប់
ដេកដល់ថ្ងៃរះ ហៅឥតគំនាប់ ចង្រៃអភ័ព្វ
នឹងអាប់អាត្មា។
៦០ - នឹងស្វែងរកទ្រព្យ ចង្រៃអភ័ព្វ មិនអោយជំនា
អោយកើតតែទុក្ខ អោយបង់ទ្រព្យា នឹងរកភរិយា
ហាក់ដូចគេណាយ។
ព្រោះក្ដីអភ័ព្វ ចង្រៃនូវអព មង្គលទាំងឡាយ
ចូលក្នុងអាត្មា មិនមានទៅឆ្ងាយ ជ្រាបជ្រៅក្នុងកាយ
ក្នុងអង្គអាត្មា។
ទោះប្រុសទោះស្រី បើមានរិកបី ដូចច្បាប់លោកថា
រិកដេករិកដើរ រិកស៊ីអាហារ ជាអ្នករក្សា
អិរិយាមារយាទ។
ខ្លាចមេខ្លាចបា ទោះបីធ្វើការ មិនមានអោយឃ្លាត
ទោះបីនឹងសើច នឹងលេងមានខ្នាត ជាអ្នកសង្វាត
ខ្មីឃ្មាតធ្វើការ។
អ្នកផងទាំងឡាយ ទោះជិតទោះឆ្ងាយ គេយល់អិរិយា
គេយល់ចំណេះ ជាអ្នករាបសា គេចង់ចងជា
ពន្ធយកជាញាតិ។
៦៥ - មានខ្សត់ពុំគិត យកតែគំនិត ឥរិយាមារយាទ
អោយចេះរៀបចំ ទុកដាក់ជាខ្នាត ឧស្សាហ៍សង្វាត
រក្សាទ្រព្យា។
រីម្ដាយឳពុក នឹងបានលើកមុខ ដោយកូនពុំងា
អស់ទាំងបងប្អូន ជីដូនជីតា ម្ដាយមីងនូវមា
សឹងស្រួចចូលចិត្ដ។
ត្បិតកូនសុភាព ជាអ្នករាបទាប ត្រូវនឹងគំនិត
គ្រប់អស់បងប្អូន ទោះឆ្ងាយទោះជិត សឹងបានដូចចិត្ដ
ដូចដួងចិន្ដា។
៦៨ - កូនអើយចូរស្ដាប់ ចូរចាំអោយខ្ជាប់ ទុកក្នុងអាត្មា
ទំនឹមទំនង គន្លងឧបមា ទើបចងប្រែជា
ជាបទព្រហ្មគិតិ។
១ កូនអើយស្ងួនតែមួយ ទុកជាត្រួយត្រូលគំនិត កូនអើយមាសតាំងចិត្ត តាំងចរិតគិតកុំឆ្ងល់។
ពាក្យចាស់ពាក្យពីព្រេង ទោសខ្លួនឯងមើលមិនយល់ ទោសគេតូចសោតសល់ រមិលយល់ប៉ុនទាំងភ្នំ។
ចូលព្រៃសត្វសាហាវ រកអំពាវគ្នាមកជុំ ដល់បានស្ករទឹកឃ្មុំ ពួនក្នុងផ្ទះស៊ីម្នាក់ឯង។
បានហើយចង់បានទៀត ខំឆ្លៀតបៀតមិនគិតក្រែង មើលយល់តែខ្លួនឯង មិនយល់គេឯទៀតផង។
៥ នឹងស៊ីចង់ពិសា ខ្ជិលទំពារឲ្យហ្មត់ហ្មង យល់នាមថាជាមង យល់ឯជងថាជាកួយ។
យល់តាថាជីដូន យល់ឯកូនថាជាក្មួយ យល់ពីរថាជាមួយ យល់ឯព្រួយថាជាសុខ។
យល់ទោសថាជាគុណ យល់ឯបុណ្យថានរក យល់ល្អថាអាក្រក់ យល់លាមកថាជាផ្កា។
ស្លៀកស្បង់មិនកោរសក់ ឆ្លុះកញ្ចក់ធ្មេចនេត្រា យល់សេះថាជាលា យល់គជាថាកណ្តុរ។
នេះពាក្យលោកពីព្រេង អ្នកណាឈ្វេងប្រាជ្ញាយល់ ឃើញថ្លុកកុំថាថ្នល់ ក្រែងកំហល់កំហុសមាន។
១០ អ្នកប្រាជ្ញកាន់ពាក្យទៀង កុំឲ្យល្អៀងពាក្យបុរាណ កុំដើរផ្លូវបំពាន ពាក្យអ្នកចាស់លោកដៀលថា។
ពាក្យនេះពីព្រេងព្រឹទ្ធ គួរឲ្យគិតពិចារណា កុំអួតអាងអាត្មា ថាចំណេះចំណាំមាន។
ដេកយប់កុំដេកយូរ ខ្លាចក្តីទូជ៌នដល់ប្រាណ បើស៊ីកុំតាមឃ្លាន មើលប្រមាណអស់គ្នីគ្នា។
លើកដាក់តាមកម្លាំង កុំកើចខ្លាំងឈឺដល់ស្មា ប្រើគេប្រើឲ្យជា កុំសសន់រាន់សៅដៅ។
ទោះដើរកុំរួសរាន់ គិតឲ្យគ្រាន់សឹមដើរទៅ កុំឲ្យអាប់អាស្រូវ កើតដំនៀលដល់អាត្មា។
១៥ កុំយល់ឆ្អិនជាឆៅ កិច្ចក្នុងក្រៅមានតម្រា កុំអាងតែប្រាជ្ញា ចោលក្បួនច្បាប់លោកព្រេងនាយ។
ស្រដីឲ្យស្រួលស្រេច គិតសេចគ្រេចកុំគិតងាយ រំពឹងគិតឲ្តឆ្ងាយ យល់លង្វែកសព្វនានា។
ពាក្យព្រេងលោកស្រដី ថាកុំបីចិញ្ចឹមខ្លា ពាក្យព្រេងលោកឧបមា គិតត្រង់ណាធ្វើឲ្យបាន។
កាន់កពស់ឲ្យខ្ជាប់ ខ្លាចក្រឡាប់ខាំឯប្រាណ អូសទូកកុំឲ្យល្អាន ទឹកថ្លាសោតកុំឲ្យល្អក់។
ស្លឹកឈើឥតកម្រើក បើកក្រើកត្បិតខ្យល់បក់ ទឹកថ្លាល្គឹកបើល្អក់ ត្បិតរលកខ្លាំងសោះសា។
២០ យល់តូចកុំអាលខំ គួរសន្សំយកជាគ្នា បានច្រើនកុំអាលពារ សន្សឹមតិចៗរៀងទៅ។
អ្នកមានរក្សាខ្សត់ ដូចសម្ពត់ព័ទ្ធពីក្រៅ អ្នកប្រាជ្ញរក្សាខ្លៅ ដូចសំពៅនូវសំប៉ាន។
អ្នកខ្ពស់រក្សាទាប ដោយសភាពធម៌បុរាណ អ្នកឆ្អែតរក្សាឃ្លាន នាអ្នករុងរក្សាឆ្មារ។
រក្សាទៅមកវឹង ឥតកំដឹងអស់អម្បាល ចំណេរចេរកាន់កាល ដូចរបងស្រាស់បន្លា។
កុំឆីឆ្អែតតែឯង មិនគិតក្រែងអស់គ្នីគ្នា គេឃ្លានក្នុងផ្ទៃផ្សា ឲ្យឆីរ៉ាបានឆ្អែតផង។
២៥ កុំមានចិត្តលលើ ពឹងក្រពើឲ្យចម្លង កុំកាប់ឧសរបង វាំងចំណារឯអាត្មា។
មានទូកឲ្យមានថ្នោល មានបង្គោលមានយុថ្កា ទាំងពួរទាំងច្រវា ជើងចែងណ៎ាឲ្យសព្វគ្រប់។
ប្រយ័ត្នក្រែងព្យុះខ្យល់ បក់បោកដល់នឹងទល់ទប់ ប្រយ័ត្នប្រយោជន៍គ្រប់ ទើបហៅជាក់ជាគំនិត។
ពាក្យព្រេងគិតគួរចាំ ដូចបណ្តាំបណ្តៅចិត្ត ពាក្យព្រេងគួរឲ្យគិត គិតរំពឹងឲ្យគ្រប់គ្រាន់។
ពាក្យនេះជាសណ្តាប់ ទុកជាច្បាប់ទៀងជាក់ស្បាន់ ពាក្យនេះជាកំណាន់ កំណត់នៅពុំឃ្លាតឃ្លា។
៣០ តែងតពាក្យទៅទៀត កុំបៀនបៀតអ្នកព្រឹទ្ធា កុំសង់ផ្ទះបៀតធ្លា ស្រីសាធារណ៍ពុំគង់ទ្រព្យ។
ស្រីស្រាលខ្លៅប្រច័ណ្ឌ ស្តីជញ្ជាន់ថាពុំគាប់ ពាក្យនេះឥតគេរាប់ ពាលរែងស្អប់ពាក្យមេបា។
ប្រឡែងរែងច្រើនឈ្លោះ ពាក្យទ្រគោះច្រើនគេថា កំណាញ់កើតនិន្ទា នឹងសាធារណ៍ពុំគង់ទ្រព្យ។
កូនកាចរែងចាញ់ម្តាយ ពាក្យពាយងាយគេរែងស្អប់ ខ្ចីទ្រព្យគេកញ្ជប់ រកគេទៀតគេថាគ្មាន។
អ្នកទាបរែងស្អប់ខ្ពស់ ត្បិតពឹងយសគេពុំបាន អ្នកខ្សត់ស្អប់អ្នកមាន ត្បិតពុំបានឲ្យពឹងទ្រព្យ។
៣៥ អ្នកខ្លៅរែងស្អប់ចេះ ត្បិតតម្រិះគិតគំនាប់ អ្នកខុសរែងស្អប់គាប់ ត្បិតគេរាប់តែអ្នកត្រូវ ។
ពាក្យនេះអស់ម្ល៉េះហើយ កូនចៅអើយយកទុកទៅ គ្រាន់បានប្រៀនប្រដៅ តកូនចៅផៅសន្តាន។
ពាក្យនេះស្មើខ្លួនហើយ កូនចៅអើយចូរចាំប្រាណ អស់អាថ៌ឱវាទទាន ជាសូរេចម្ល៉េះឯងហោង។
Subscribe to:
Posts (Atom)
